Բանակի թանգարան (Փարիզ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Բանակի թանգարան
ShimonosekiCannon.jpg
Տեսակռազմական թանգարան և ազգային թանգարան
ԵրկիրFlag of France.svg Ֆրանսիա
ՏեղագրությունՓարիզի 7-րդ շրջան
ՎայրՀաշմանդամների տուն
Կազմված է19th century and decorations department of Musée de l'Armée?
Հասցե75007
Հիմնադրված է1905[1][2]
Այցելուներ1 375 024[3], 1 525 030[4][5], 1 375 014[4][5], 1 404 739[4][5][6], 1 433 850[4][6][7], 1 410 191[5], 1 427 425[6][7][8], 1 222 706[6], 1 221 796[9] և 1 266 181[9]
Կոորդինատներ: 48°51′25″ հս․ լ. 2°18′46″ ավ. ե. / 48.85694° հս․. լ. 2.31278° ավ. ե. / 48.85694; 2.31278
Կայքmusee-armee.fr/en/, musee-armee.fr, musee-armee.fr/de/, musee-armee.fr/es/, musee-armee.fr/ru/, musee-armee.fr/cn/ և musee-armee.fr/jp/


Ռազմական թանգարան կամ բանակի թանգարան, գտնվում է Փարիզի Հաշմանդամների տանը, որը կառուցվել է հաշմանդամ զինվորների համար՝ Լյուդովիկոս XIV-ի պատվերով:

Թանգարանի պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բանակի թանգարանը բացվել է 1905 թվականին՝ հրետանու թանգարանի և բանակի պատմության թանգարանի միավորման արդյունքում:

Հրետանու թանգարան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1871 թվականին հիմնադրված հրետանու թանգարանն իր հերթին ժառանգել է երկու հանրահայտ հավաքածուներ. ֆրանսիական թագի (ֆր.՝ la collection du garde-meuble de la Couronne) շարժական ունեցվածքի հավաքածուն և Կոնդեի արքայորդիների սպառազինության և զենքի հավաքածուն (ավելի վաղ ցուցադրվել է Շանտիի դղյակում): 1852 թվականից թանգարանի հրետանային հավաքածուն հաստատվել է Հաշմանդամների տանը՝ անընդհատ հարստանալով Ազգային գրադարանի, Լուվրի, Վենսենսկյան հրետանային թանգարանի, Փարիզի դրամահատարանի, Պիերֆոն դղյակի ցուցանմուշների, ինչպես նաև բազմաթիվ մասնավոր նվիրատվությունների շնորհիվ:

Բանակի պատմության թանգարան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բանակի պատմության թանգարանը ստեղծվել է 1896 թվականին La Sabretache ընկերության կողմից, որի նախագահը (նկարիչ Էդուարդ Դետայը — ֆր.՝ Edouard Detaille) երազում էր ստեղծել այդօրինակ թանգարան սեփական հավաքածուի հիման վրա՝ ընդօրինակելով 1889 թվականին Փարիզում կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսի պատմական սրահները:

Մշտական հավաքածու[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հին շրջանի սպառազինության բաժին (Armes et Armures Anciennes)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փարիզի բանակի թանգարանին է պատկանում զենքի և սպառազինության հավաքածուն, որն իր մեծությամբ երրորդն է աշխարհում (վիեննական և մադրիդյան թանգարաններից հետո): Հավաքածուն ընդգրկում է պատմական մեծ ժամանակաշրջան՝ Պալեոլիթից մինչև XVII դարակես: Թանգարանում ցուցադրվում են մոտավորապես 2500 զինատեսակներ: Մեծ մասամբ դրանք ֆրանսիական զենքեր են, սակայն հավասարապես ներկայացված են ինչպես եվրոպական, այնպես նաև Մերձավոր և Հեռավոր Արևելքի երկրները (Օսմանյան կայսրություն, Պարսկաստան, Հնդկաստան, Չինաստան և Ճապոնիա): Ցուցանմուշների մեջ պետք է առանձնացնել ֆրանսիական արքաների զորահանդեսային սպառազինությունը (Հենրիխ II, Հենրիխ IV, Լյուդովիկոս XIII և Լյուդովիկոս XIV) և ֆրանսիական դյուրակիր հրաձգային զենքի հավաքածուն:

Նոր շրջանի բաժին (1648—1792)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բաժինն ընդգրկում է Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակներից մինչև Ֆրանսիական հեղափոխությունը: Այս շրջանը բնութագրվում է ֆրանսիական բանակի կառուցվածքի կտրուկ փոփոխություններով:

Արդեն Լյուդովիկոս XIV-ի օրոք բանակում բարեփոխումներ են տեղի ունեցել, ստեղծվել է զինվորական կոչումների ճշգրիտ աստիճանավորումը: 1680 թվականից սկսած՝ գործածության մեջ են դրվել բոլորի համար պարտադիր համազգեստները, Ֆրանսիական բանակը մասնակցել է Երեսնամյա պատերազմին:

Լյուդովիկոս XV-ի գահակալության տարիներին Ֆրանսիայում ստեղծվել է առաջին ստանդարտ զենքը՝ 1717 թվականի հրացանը: Ֆրանսիական բանակն այս զենքով մասնակցել է Ավստրիայի ժառանգության համար մղվող պատերազմին:

Լյուդովիկոս XVI-ի օրոք բանակը կատարելագործվել է. ճշգրիտ ռազմական կանոնադրություն և տեխնիկական առաջընթաց՝ ահա երկու հիմնական բաղադրիչները, որոնցով դաստիարակվել են ֆրանսիական հեղափոխության ապագա զինվորները: Լյուդովիկոս XVI-ի գահակալության շրջանում Ֆրանսիան մասնակցել է Անկախության համար մղվող ամերիկյան պատերազմին:

Նոր շրջանի բաժին (1792—1871)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս շրջանը ներկայացնում է ֆրանսիական բանակի պատմությունը Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից մինչև Փարիզյան կոմունան:

Որպես հետաքրքիր ցուցանմուշներ՝ կարելի է առանձնացնել Նապոլեոնի գլխարկները. մեծ զորավարն իր հայտնի եռանկյունի գլխարկը փոխել է մոտավորապես ամիսը մեկ անգամ, և նրա հրամանատարության շրջանում այդ գլխարկների թիվը հասել է 170-ի: Նապոլեոնի գլխարկներից այժմ պահպանվում են 20 օրինակ, որոնցից 6-ը՝ Փարիզի բանակի թանգարանում:

Այս բաժնում ներկայացված է Նապոլեոնի գեներալական համազգեստը, որը զորավարը կրել է Իտալական արշավանքի ժամանակ, ինչպես նաև դաշույնը՝ բուրգերի մոտ մղված Եգիպտական պատերազմից: Լինելով միապետության Առաջին հյուպատոսը՝ Նապոլեոնը սահմանել է պատվո զենքը, որով պարգևատրվել են մարտի ընթացքում առանձնակի հերոսություն դրսևորած զինվորները:

Այս զենքերից շատերը ևս պահպանվում են թանգարանում: Նապոլեոնյան շրջանը ներկայացնող ցուցանմուշներից են նաև Բոնապարտին պատկանող կայսերական Պատվավոր լեգեոնի վզնոցը, նրա սուսերը Աուստեռլիցի ճակատամարտից, ինչպես նաև նրա հանրահայտ մոխրագույն սերթուկներից մեկը:

Միապետության վերականգնումը, ավելի ճիշտ, Կառլոս X-ի և Լուի Ֆիլիպի գահակալությունը նշանավորվում են ֆրանսիական բանակի գաղութային արշավանքներով: Թանգարանում ներկայացված է ֆրանսիական Աֆրիկյան կորպուսի համազգեստը, որն ստեղծվել է վառ արտահայտված արևելյան մոտիվներով:

Երկրորդ միապետության շրջանում Նապոլեոն III-ը տեխնիկապես վերազինել է բանակը, ինչը ստիպել է նրան ընդունել որպես Բոնապարտի Մեծ Բանակի արժանի հետնորդի: Այս շրջանին են վերաբերում Ղրիմի պատերազմը, Իտալիայի պատերազմը Մեքսիկայում, Ալժիրի գաղութների ճնշումը, Սիրիայի և Հեռավոր Արևելքի պատերազմը:

Բաժինն ավարտվում է 1870-1871 թթ. պատերազմի և Կոմունայի ստեղծման մասին պատմությամբ:

Երկու համաշխարհային պատերազմների բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս բաժնում պատմվում է բանակի պատմությունը 1871 թվականից մինչև 1945 թվականը: Այստեղ միայն ֆրանսիական բանակը չէ որ ներկայացված է. ցարական Ռուսաստանի բանակային գեղեցիկ համազգեստի հետ միասին ցուցադրված են նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակից բոլոր բանակների համազգեստները:

2000 թվականի հունիսի 18-ին՝ Շառլ դը Գոլի պաշտոնավարության 60-ամյակի օրը, բացվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին նվիրված նոր սրահներ: Իսկ 2006 թվականի հուլիսից սկսած՝ այս բաժինն ամբողջությամբ նորացվել է, էականորեն ընդլայնվել է III Հանրապետությանը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին նվիրված հավաքածուն:

Հրետանային բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հրետանային բաժինը, ժառանգելով համանուն թանգարանի հավաքածուն, որպես ցուցանմուշ ներկայացնում է ինչպես իսկական հրանոթներ, այնպես էլ նրանց մոդելները: Հաշմանդամների տան շրջակայքում, որտեղ գտնվում է թանգարանը, բաց երկնքի տակ ցուցադրված են մոտավորապես 800 թնդանոթներ: Այս հավաքածուի մեջ կարելի է տեսնել XIV դարի թնդանոթներ, որոնք առաջինն են պատմության մեջ:

Հաշմանդամների տան գլխավոր բակում ցուցադրված են XVII—XVIII դարերի դասական ֆրանսիական հրետանային մարտկոցներ, որոնք ինքնատիպ ձևով նմանվել են արվեստի գործերի: Մասնավորապես, թանգարանի այցելուն գիտի, որ այդ ժամանակաշրջանում ձուլող բանվորները թնդանոթի տրամաչափը նշել են հարթաքանդակի վրա կենդանի պատկերելով. աքաղաղը պատկերել են 12 տրամաչափի փողի վրա (տրամաչափի ֆրանսիական չափման միավորը համապատասխանում է գնդի ֆունտով արտահայտված քաշի միավորին, այսինքն, 12 տրամաչափը համապատասխանում է մոտավորապես 6 կիլոգրամանոց ռմբագնդին), քիմեռը՝ 16 տրամաչափի, իսկ առյուծը՝ 24 տրամաչափի վրա:

Հաշմանդամների հրապարակի կողմից փոսերի երկայնքով ցուցադրված են ռազմաավարային թնդանոթներ, այդ թվում՝ Նապոլոնի Մեծ բանակի կողմից գրավված ռուսական բանակի հրանոթները: Մինչև XX դարասկիզբը այդ հրանոթներից արձակել են հանդիսավոր տոնական հրետանային սալյուտներ:

Մոդելների սրահում ցուցադրված է թնդանոթների մոդելների աշխարհի ամենամեծ հավաքածուն՝ ավելի քան 1000 ցուցանմուշ: Ցուցադրված մոդելներից ամենահին նմուշները թվագրվում են XVI դարով և իրենցից ներկայացնում են իրական թնդանոթների նախատիպեր: Կրակող մոդելները «դաստիարակչական նպատակներով» հաճախ նվիրել են թագավորական ընտանիքի տղաներին: XVII դարում թնդանոթի մոդելը եղել է դասական դիվանագիտական նվեր. որպես օրինակ՝ կարելի է նշել Լյուդովիկոս XIV-ի կողմից Ֆրանշ-Կոնտեի խորհրդարանին նվիրած մոդելը՝ ի պատիվ 1676 թվականին այդ գավառի՝ Ֆրանսիայի հետ միավորման:

Սուրբ Հովհաննես Երուսաղեմացու շքնշանի հրասանդ, Հռոդոս 1480—1500 թթ.

Պաշտոնական սիմվոլիկայի բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դրոշներն ի սկզբանե որոշակի զինվորական ստորաբաժանման պատկանելիության խորհրդանիշեր են: Փարիզի բանակի թանգարանում պահպանվել են մի քանի հարյուրյակ այսպիսի դրոշներ, ինչպես ֆրանսիական, այնպես էլ ֆրանսիական բանակի կողմից պատերազմներում զավթված դրոշներ:

Ֆրանսիական դրոշներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրանսիական դրոշները ժամանակագրական հերթականությամբ ներկայացված են Տյուրեն սրահում (անվանվել է Հաշմանդամներ տանը թաղված մարշալ Տյուրենի անունով):

Ցուցանմուշներից ամենահինը թվագրվում է 1619 թվականով և համարվում է այդ ժամանակաշրջանից պահպանված եզակի նմուշներից մեկը:

Առաջին դրոշները, որոնցում գործածվել են դասական կապույտ, սպիտակ, կարմիր գույները, հայտնվել են 1812 թվականին: Այդ ժամանակների ամենահայտնի դրոշներից է կայսերական գվարդիայի գրենադերների առաջին հետևակային զորագնդի դրոշը, որը նույնպես պահպանվում է այս թանգարանում: Նապոլեոնը 1814 թվականին հենց այս դրոշն է համբուրել՝ առաջին անգամ կայսերական գահից հրաժարվելու ժամանակ:

1880 թվականին պաշտոնական դեկրետը հաստատել է ռազմական խորհրդանիշը՝ սահմանելով նաև ռազմական դրոշների ստանդարտը (դրոշակի պաստառի չափսը, գործվածքը, մակագրության չափսը և այլն): Այդ ստանդարտը ֆրանսիական բանակում գործում է մինչ օրս:

Ռազմաավարային դրոշներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հին ռեժիմի ժամանակ ռազմաավարային դրոշները ցուցադրվել են Փարիզի Աստվածամոր տաճարում: 1793 թվականի նոյեմբերին Կոնվենտի հրամանով դրանք տեղափոխվել են Հաշմանդամների տան տարածքում գտնվող Սուրբ Լյուդովիկոսի եկեղեցի, որն այդ ժամանակ անվանափոխվել էր և կոչվում էր Մարսի տաճար: Նապոլեոնյան հաղթական պատերազմները նշանակալիորեն հարստացրել են հավաքածուն, սակայն 1814 թվականին Հաշմանդամների տան պահակը այրել է ողջ հավաքածուն, որպեսզի դրոշները չհայտնվեն Փարիզի դարպասներին մոտեցած թշնամական զորքերի ձեռքում:

Ներկայումս ցուցադրվող ռազմաավարային դրոշները XIX—XX դարերի նմուշներ են՝ Աուստեռլիցի ճակատամարտից (1805 թիվ) մինչև Հնդկաչինի պատերազմը (1952 թիվ):

Խաղալիք զինվորիկների բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս բաժնում ներկայացվում են մոտավորապես 150 000 ստվարաթղթե, կապարե, անագե զինվորիկներ, որոնք ստեղծվել են XVIII դարից մինչև XX դարակեսը:

Էնգր, Նապոլեոնը կայսերական գահին 1806 թ.

Կերպարվեստի բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մոտ 200 000 ցուցանմուշներ՝ նկարներ և քանդակներ, փորագրանկարներ, լուսանկարներ, հավաքված են բանակի թանգարանի կերպարվեստի բաժնում: Այդ թվում՝ նկարիչների կողմից արված նկարներ և գծանկարներ, որոնք Առաջին աշխարհամարտի տարիներին թանգարանից ուղարկվել են ռազմաճակատ:

Ռուսական բաժին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1953 թվականին գեներալ Բլանի, թանգարանի տնօրենի և ռուս ռազմական պատմաբան Անդոլենկոյի նախաձեռնությամբ ստեղծվել է Ռուսական բաժնի առանձին սրահը՝ ռուսական կայսերական բանակի ամենահայտնի զորագնդերը ներկայացնող ցուցափեղկերով, որոնցից են Կայսերական գվարդիան, Պաժեսկյան կորպուսը, բանակային հեծելազորը, գվարդիական զինվորներին և ռուսական նավատորմը ներկայացնող ցուցափեղկերը: 1972 թվականին ռուսական բաժինը ներկայանում էր հատուկ սրահում՝ առանձնահատուկ ցուցանմուշների կարգավիճակով: Հետագայում սրահը ձևափոխվել է, իսկ այնտեղի հավաքածուները հիմք են դարձել Առաջին համաշխարհային պատերազմին նվիրված հատուկ բաժինների համար: Ներկայումս ցուցադրվում է ռուսական գվարդիային և Ֆրանսիայում ռուսական էքսպեդիցիոն կորպուսին նվիրված հավաքածուի միայն մի մասը: Մյուս ցուցանմուշների ճակատագիրն անհայտ է[10]:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտի 70-ամյակի կապակցությամբ ստեղծվել է ցուցադրություն՝ նվիրված խորհրդային զինվորներին, ովքեր հիտլերյան Գերմանիայի դեմ պայքարում եղել են Ֆրանսիայի դաշնակիցը: ֆրանսիայի Դիմադրությունը ներկայացնող բաժնում տեղ են գտել նաև պարտիզանական շարժմանը և գերմանական համակենտրոնացման ճամբարներից փախուստի դիմած ռուսական ռազմագերիներին նվիրված ցուցանմուշներ[11]: Գեներալ Վրանգելի նախկին բանակի ռուս սպա Ա. Լոպատինսկին, իր տղայի հետ միասին, ռուս զինվորներին օգնել են փախչել գերությունից: Բազմաթիվ ռուս զինվորներ մասնակցել են Ֆրանսիայի Դիմադրության շարժմանը և դարձել են Գեստապոյի զոհեր:

2016-2017 թվականի ձմռանը թանգարանում անց է կացվել «Գաղտնի պատերազմներ» խորագրով ժամանակավոր ցուցադրությունը, որը նվիրվել է աշխարհի առաջատար երկրների գաղտնի ծառայություններին: Ներկայացվել են հատուկ նշանակության զենքեր, հատուկ տեխնիկա, թույներ և սեղմօղակներ, երկու ամշխարհային պատերազմներին և հետպատերազմյան շրջաններին վերաբերող փաստաթղթեր: Այս բաժինը ներկայացնում էր նաև «սառը պատերազմի» շրջանում ՊԱԿ-ի դիմակայությունն ընդդեմ ԿՀՎ-ի և Գաղտնի հետախուզական ծառայության[12]:

Գործնական տեղեկություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թանգարանը գտնվում է Փարիզի VII շրջանում, մետրոյի մոտակա կայարաններն են՝ Invalides, La Tour-Maubourg և Varenne:

Թանգարանը բաց է ամեն օր՝ բացի յուրաքանչյուր ամսվա առաջին երկուշաբթիից: Հանգստյան օրերն են հունվարի 1-ը, մայիսի 1-ը, նոյեմբերի 1-ը և դեկտեմբերի 25-ը:

Աշխատանքային ժամերն են.

  • ամռանը (ապրիլի 1 - սեպտեմբերի 30) 10:00 - 18:00
  • ձմռանը (հոկտեմբերի 1 - մարտի 31) 10:00 - 17:00
  • երեքշաբթի օրերին բաց է մինչև 21:00

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://en.parisinfo.com/paris-museum-monument/71520/Musée-de-l%27Armée-Invalides
  2. http://www.musee-armee.fr/collections/les-espaces-du-musee.html
  3. http://musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2013.pdf
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 http://musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2014.pdf
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 http://musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2015.pdf
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 http://www.musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2012.pdf
  7. 7,0 7,1 http://www.musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2011.pdf
  8. http://www.musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2010.pdf
  9. 9,0 9,1 http://www.musee-armee.fr/fileadmin/user_upload/Documents/Rapports-Activites/MA_Rapport-Activite-2009.pdf
  10. «Русский отдел, Музей армии в Париже | "ПАРИЖ и РУССКАЯ ФРАНЦИЯ" Franco-Russe гид-путеводитель: история, музеи, экскурсии»։ paris1814.com։ Վերցված է 2016-04-24 
  11. «Музей Армии и Дом Инвалидов. Часы работы, стоимость билетов | "ПАРИЖ и РУССКАЯ ФРАНЦИЯ" Franco-Russe гид-путеводитель: история, музеи, экскурсии»։ paris1814.com։ Վերցված է 2016-04-24 
  12. «Музей Армии. Секретные войны | Русский Париж» (ru-RU)։ paris1814.com։ Վերցված է 2018-01-27