Արմենակ Լևոնյան (Աշոտ Երկաթ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Արմենակ Լևոնյան
(Աշոտ Երկաթ)

Արմենակ.Լևոնյան.jpg
Ծնվել է 1871 թվականի մարտի 10
Ծննդավայր Արևմտյան Հայաստանի Բիթլիսի նահանգի Մուշի գավառի Բուլանըղի գավառակի Շեյխ Յաղուբ գյուղ
Մահացել է 1904 թվականի մայիսի 25
Մահվան վայր Արճեշի գավառի Սոսկուն գյուղ
Քաղաքացիություն Օսմանյան կայսրություն
Ազգություն Հայ
Մայրենի լեզու Հայերեն, ոչ մայրենի` Անգլերեն, Թուրքերեն
Կրթություն Բիթլիսի Ամերիկյան վարժարան
Մասնագիտություն Հայդուկ, հայ ազգային - ազատագրական պայքարի ականավոր գործիչ
Գործունեություն 1891-1904 թվականներ
Քաղաքական կուսակցություն Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն

Արմենակ Լևոնյան (Աշոտ Երկաթ) (1871 թվականի մարտի 10, Արևմտյան Հայաստանի Բիթլիսի նահանգի Մուշի գավառի Բուլանըղի գավառակի Շեյխ Յաղուբ գյուղ - 1904 թվական, Արճեշի գավառ, Սոսկուն գյուղ) Հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցության անդամ։


Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արմենակ Լևոնյանը ծնվել է 1871 թվականի մարտի 10-ին Արևմտյան Հայաստանի Բիթլիսի նահանգի Մուշի գավառի Բուլանըղի գավառակի Շեյխ Յաղուբ գյուղում: 1883–1891 թվականներին սովորել է Բիթլիսի Ամերիկյան վարժարանում, այնուհետև ուսուցչություն է արել Սասունի Հավատորիկ գյուղում: Այդ ընթացքում կապեր է հաստատել Սասունի գավառում գործող հայ հեղափոխականների հետ: 1892 թվականին ուսանելու նպատակով մեկնել է ԱՄՆ: Այստեղ անդամակցել է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցությանը, մասնակցել ՀՅԴ «Հայրենիք» պաշտոնաթերթի հիմնադրմանն ու աշխատանքներին:

1902 թվականին, թողնելով ԱՄՆ-ը, Կովկասի և Պարսկաստանի վրայով անցել է Վան, այնուհետև` Սասուն: 1902 թվականից Մուշում և Սասունում, 1903 թվականից` Խլաթում մեծապես նպաստել է գաղտնի մարտական խմբեր կազմավորելուն, դեպի Բիթլիս, Մուշ և Սասուն զենքի ու զինամթերքի առաքմանը, Վան-Վասպուրականի և Մուշ-Սասունի ՀՅԴ կոմիտեների միջև հաղորդակցության ուղիների հաստատմանը: Եղել է ընդհանուր ապստամբության կազմակերպման կողմնակիցներից, խուսափել է տարաժամ, հայդուկային կռիվներից:


1903 թվականին Երկաթը ՀՅԴ 3-րդ ընդհանուր ժողովին մասնակցելու և Սասնո ապստամբության հետ կապված մի շարք հարցերի լուծման կապակցությամբ դուրս է գալիս Արևմտյան Հայաստանից և մեկնում Կովկաս: 1904 թվականի փետրվար-մարտին Երկաթը, որպես Խլաթի և Բիթլիսի շրջանների ներկայացուցիչ, մասնակցում է Սոֆիայում կայացած ՀՅԴ 4-րդ ընդհանուր ժողովին: ՀՅԴ ընդհանուր ժողովի ավարտից հետո Երկաթը Կայծակ Վաղարշակի (Վաղարշակ Բաղդասարյան) հետ միասին վերադառնում է Կովկաս` նոր արշավախմբեր կազմակերպելու համար, որոնք պետք է օգնության հասնեին Սասնո ապստամբներին:


Երկաթի խումբը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երկաթի խմբի զենքերի փոխադրման աշխատանքներով զբաղվում են Թոխմախը (Քղեցի Պողոս) և Արամայիս Ազնավուրյանը: Աշոտ Երկաթի (Արմենակ Լևոնյան) 35 հոգուց բաղկացած խումբը, որի կազմում էր նաև Քղեցի Պողոսը (Թոխմախ), կազմավորվել և մայիսի 16–ին (ն. տ. 29–ին) Արևմտյան Հայաստան է անցել ԵրևանԻգդիրԱլաշկերտ – Պաղ աղբյուր – ԲայազետԱրճեշԽլաթՍասուն երթուղով: Սահմանանցումից 9 օր անց խումբն անվտանգ հասնում է Արճեշից 10 կմ հեռավորության վրա գտնվող Սոսկուն գյուղն ու որոշում 15 ժամ տևած անընդմեջ քայլելուց հետո դադար առնել մոտակա Խոջալու հովտի քարայրերից մեկում:

Երկարատև ճամբորդության ընթացքում խումբը սպառել էր իր մոտ եղած սննդամթերքի պաշարները, ուստի որոշվում է խմբից երեք հոգու` Թոխմախին և երկու Աբրոներին ուղարկել գյուղ` սննդամթերք բերելու: Ճանապարհին երեք հայդուկները, որոնք իրենց զենքերը թողել էին քարայրում, հանդիպում են քրդերի և ընկնում նրանց ձեռքը: Քրդերը Թոխմախին տեղում մորթում են, Աբրոներից մեկին վիրավորում և բանտարկում, իսկ մյուսին հաջողվում է դիմել փախուստի և խմբի համար սննդամթերքի պաշար հասցնել:

Քրդերը հայդուկների ներկայության մասին հայտնում են տեղի քրդական աշիրեթներին, որոնք թուրք ոստիկանների և զինվորների հետ միասին գալիս և պաշարում են քարայրը, որտեղ գտնվում էր Երկաթի խումբը: Ամբողջ օրը երկուստեք հնչող կրակոցները որևէ արդյունք չեն տալիս: Քրդերին հաջողվում է թուրք զինվորների և ոստիկանների աջակցությամբ ամուր փակել քարայրի մուտքը` հնարավորություն չտալով հայդուկներին դուրս գալ քարայրից: Երեկոյան Երկաթի հրամանով երկու հայդուկ փորձում են դուրս գալ քարայրից` շփոթության մատնելով թշնամուն:  

Այս մարտավարությունը հաջողվում է և մարտախումբը դուրս է գալիս քարայրից և փորձում հեռանալ: Սակայն, այդ ժամանակ թշնամու կողմից արձակված փամփուշտներից մեկը դիպչում է խմբի նռնակներից մեկին և միաժամանակ պայթեցնում հայդուկների վառոդի և ձեռնառումբերի ողջ պաշարը: Արդյունքում քարայրը փլուզվում է` իր տակ թաղելով հայդուկներից շատերի դիակները` մի քանի թուրք ոստիկանների և քրդերի հետ միասին: Քարայրի պայթյունից և հայդուկների գնդակներից սպանվում են 55 քուրդ զինյալներ և թուրք ոստիկաններ, իսկ հայդուկներից կենդանի են մնում 7 հոգի: Հերոսաբար կռվում և նահատակվում է նաև Աշոտ Երկաթը (Արմենակ Լևոնյան):

Խմբի մյուս անդամների ճակատագիրը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Խմբի կենդանի մնացած 7 հայդուկները բարձրանում են մոտակա լեռն ու շարունակում կռիվը, որի ընթացքում իր հերոսությամբ հատկապես աչքի է ընկնում Քանաքեռցի Գասպարը: Հայդուկները մինչև առավոտ մնում են լեռան վրա: Առավոտյան, նշանացույց ունենալով Մասիս սարը, նրանք փորձում են առաջ շարժվել և կտրվել իրենց հետապնդող թշնամուց: Հայդուկներին գերի վերցնելու մտադրությամբ` քրդերը շարունակում են հետապնդումը` առաջարկելով անձնատուր լինել: Խիստ հոգնած և սակավաթիվ հայդուկներն, այնուամենայնիվ, շարունակում եմ կռիվը, որի ընթացքում զոհվում են ևս 5 հայդուկներ: Քանաքեռցի Գասպարը ողջ մնացած մեկ այլ հայդուկի հետ հաջորդ օրը ևս շարունակում է կռիվը, սակայն, վերջինս նույնպես զոհվում է, իսկ վիրավոր և կիսամեռ վիճակում գտնվող Գասպարը գերի է ընկնում: Քրդերը Գասպարին իր անսահման քաջության համար չեն սպանում, այլ խնամում և տանում են Բայազետի փաշային նվեր: Գասպարին բանտարկում են Բայազետի բանտում, որտեղ վերջինս մնում է մինչև 1908 թվականի հուլիսը` երիտթուրքական հեղաշրջումը, որից հետո ազատ է արձակվում:

Աղբյուրներ և գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Արճէշի կռիւը, «Դրօշակ», օրգան Հ. Յ. Դաշնակցութեան, Ժընեւ, օգոստոս, 1904, թիւ 8:
  • Ռուբէն «Հայ յեղափոխականի մը յիշատակները», Ա. հատ., Թեհրան, 1982, էջ 328–329:

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]