Աշոտ Նավասարդյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Աշոտ Նավասարդյան
Հանրապետական կուսակցության հիմնադիր նախագահ
Ծնվել է մարտի 28, 1950({{padleft:1950|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})
Ծննդավայր Երևան
Մահացել է նոյեմբերի 3, 1997({{padleft:1997|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:3|2|0}}) (47 տարեկանում)
Մահվան վայր Երևան
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Armenia.svg Հայաստան
Ազգություն հայ[1]
Կրթություն Երևանի պետական համալսարան
Մասնագիտություն քաղաքական գործիչ
Զբաղեցրած պաշտոններ ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր
Քաղաքական կուսակցություն Հայաստանի Հանրապետական կուսակցություն

Աշոտ Ցոլակի Նավասարդյան (մարտի 28, 1950({{padleft:1950|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:28|2|0}}), Երևան, ՀԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 3, 1997({{padleft:1997|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:3|2|0}}), Երևան, Հայաստան), հայ քաղաքական, պետական գործիչ, Հայաստանի հանրապետական կուսակցության հիմնադիր-նախագահը՝ 1990 թվականից։[2][3]

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը` տնտեսագետի որակավորմամբ, աշխատել է «Լիցք» կոոպերատիվում՝ էլեկտրամոնտաժող[4]:

Եղել է ընդհատակյա Ազգային միացյալ կուսակցության (ԱՄԿ, 1968) և խորհրդի (1973) անդամ։ Հետագայում հետևել է Գարեգին Նժդեհի «Ցեղակրոն» գաղափարախոսությանը, հանդես եկել խորհրդային ամբողջատիրական համակարգի քննադատությամբ, Հայ դատի պաշտպանությամբ։ Հայ ժողովրդի ապագան կապել է ազատ, անկախ և միացյալ Հայաստանի հետ։ Իր գաղափարների տարածման համար երեք անգամ կալանավորվել է և գումարային դատապարտվել 17 տարվա ազատազրկման ու 5 տարի աքսորի։[2] Կալանավայրերում անց է կացրել շուրջ 12 տարի[2][4], այդ թվում՝ 7 տարի բանտային և հատուկ ռեժիմի պայմաններում, վաղաժամ ազատվելով երկրորդ և երրորդ անգամ։ 1987 թվականին ազատվելուց հետո շարունակել է քաղաքական գործունեությունը, 1989-1990 թթ. եղել է ԱԻՄ Խորհրդի անդամ։ 1990 թ․–ի օգոստոսին Հայաստանի Գերագույն դատարանի որոշմամբ արդարացվել է, հանցակազմի բացակայության պատճառով։[2] «Ազգային ինքնորոշում միավորում» կազմակերպության խորհրդի անդամների հետ հիմնադրել ու ղեկավարել է «Անկախության բանակ» ռազմաքաղաքական կազմակերպությունը (1989)[5], որը մասնակցել է Հայաստանի պաշտպանության և Արցախի ազատագրման մարտերին[6] Երասխավանից մինչև Մարտակերտ, Քելբաջար, Լաչին, Շուշի և այլն։ Պարգևատրվել է 1-ին աստիճանի Մարտական խաչով, 1990 թվականին հիմնադրել է Հայաստանի հանրապետական կուսակցությունը և եղել նրա առաջին ղեկավարը։[3] 1990 թվականին ընտրվել է ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի,[7] 1995 թվականին ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր։[8] 1990-1995 թվականներին եղել է ՀՀ ԳԽ Անկախ պետականության հաստատման և ազգային քաղաքականության հարցերի և Սահմանադրական հանձնաժողովների անդամ, 1995-1997 թվականներին՝ ԱԺ Պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովի փոխնախագահ։ 1996 թվականին Գերմանիայում մասնակցել է Ռազմավարական հետազոտությունների Մարշալի կենտրոնի դասընթացներին, ստացել է ռազմավարի որակավորում։ Հանկարծամահ է եղել 1997 թվականի նոյեմբերի 3–ին, 47 տարեկանում։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ (1988—1994) հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png