Անատոլի Ռավիկովիչ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անատոլի Ռավիկովիչ
Ծնվել էդեկտեմբերի 24, 1936(1936-12-24)
ԾննդավայրԼենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
Մահացել էապրիլի 8, 2012(2012-04-08)[1] (75 տարեկան)
Մահվան վայրՍանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան
ԿրթությունՍանկտ Պետերբուրգի պետական թատերական արվեստի ակադեմիա
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Մասնագիտությունդերասան և ռեժիսոր
Պարգևներ և մրցանակներ
Պատվո շքանշան Բարեկամության շքանշան
ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ և ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ

Անատոլի Յուրևիչ Ռավիկովիչ (ռուս.՝ Анато́лий Ю́рьевич Равико́вич, դեկտեմբերի 24, 1936(1936-12-24), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 8, 2012(2012-04-08)[1], Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան[2]), թատրոնի ու կինոյի խորհրդային և ռուս դերասան։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1988)[3]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անատոլի Ռավիկովիչը ծնվել և մեծացել է Լենինգրադում, Լենինգրադի արդյունաբերական ակադեմիայի շրջանավարտ, «Պրեզիվ» արտելի խորհրդի նախագահ Յուլի Մոիսեևիչ Ռավիկովիչի[4]՝ ծնունդով Չեռնոբիլից[5], և տնային տնտեսուհի Լյուբով Նիսոնովնա Ռավիկովիչի[6]՝ ծագումով Գլուխովից ընտանիքում։ Պապը՝ Մոիսեյ Իսահակովիչ Ռավիկովիչը (1869–1941), զոհվել է Լենինգրադի շրջափակման ժամանակ[7]։ 1954 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի Ա. Ն. Օստրովսկու անվան թատերական ինստիտուտը։ 1958 թվականին ուսումն ավարտել է։

1958-1961 թվականներին աշխատել է Ամուրի Կոմսոմոլսկի դրամատիկական թատրոնում, իսկ 1961-1962 թվականներին խաղացել է Ստալինգրադի Մ. Գորկու անվան թատրոնի բեմում։

1962 թվականին Անատոլի Ռավիկովիչը տեղափոխվել է Լենսովետի անվան թատրոն։ Նրա գործընկերներն էին Իգոր Վլադիմիրովը, Ալիսա Ֆրեյնդլիխը, Էֆիմ Կամենեցկին, Գալինա Նիկուլինան, Միխայիլ Բոյարսկին, Ալեքսեյ Պետրենկոն։ Նրա դերերի շարքում էին՝ Կառլսոնը, Մարմելադովը, Սանչո Պանսան, Ֆիրսը՝ «Բալի այգին» պիեսում, բրեխտովացի Ազդակը՝ «Մարդիկ և կրքեր» ներկայացման մեջ։

Ռավիկովիչին համազգային ժողովրդականություն է բերել Հոբոտովի դերը՝ Միխայիլ Կոզակովի «Աստվածածին դարպասներ» պաշտամունքային ֆիլմում[8]։

1988 թվականին Ռավիկովիչը աշխատել է Սանկտ Պետերբուրգի Ն․ Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոնում։ Այս թատրոնում Ռավիկովիչը խաղացել է Ամետիստովա դերը Միխայիլ Բուլգակովի «Զոյկինայի բնակարանում», Կյուրման՝ Այլեն Ֆրիշի «Կենսագրությունում», Տարտարենը՝ Ալֆոնս Դոդեի «Տարասկոնից Տարասկոնում», Հռոմուլոս Օգոստուլոսը՝ Ֆրիդրիխ Դյուրենմաթի «Մեծ Հռոմուլոսը»-ում, Սարաֆանովան՝ Ալեքսանդրա Վամպիլովայի «Ժամադրություն արվարձանում» պիեսի հիման վրա ստեղծված «Մեծ որդին»-ում։

Կյանքի վերջին տարիները դերասանը տառապում էր սրտի կաթվածի հետևանքներից, բայց շարունակում էր աշխատել։ Մահացել է 2012 թվականի ապրիլի 8-ին Սանկտ Պետերբուրգի հիվանդանոցներից մեկում՝ սրտի անբավարարությունից։ Թաղված է Գրական կամրջակներում[9]։

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Առաջին կին՝ դերասանուհի Ելենա Դոբրոսերդով, աղջիկ՝ Մարիա (ավարտել է մշակույթի ինստիտուտ[10]), թոռներ՝ Ֆիլիպ, Աֆանասի, երկրորդ կին՝ (1980 թվականից)՝ դերասանուհի Իրինա Մազուրկևիչ, աղջիկ՝ Էլիզաբեթ (1981 թվականի դեկտեմբերի 28[10][11], թոռներ՝ Մատթեոս և Եվա։

Թատերական աշխատանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լենինգրադի Լենսովետի անվան թատրոն

  • 1962` «Լենինգրադի պատերի մոտ», Վս․ Վիշնևսկի՝ Առաջին նավաստի
  • 1963՝ «Ուզում եմ հավատալ», Ի․ Գոլոսովսկի՝ Ավտովարորդ
  • 1963՝ «Առաջին հակընդդեմ», Յու Պրինցևա՝ Ծովային ավագներ
  • 1963՝ «Կանանց վանք», Վ. Դիխովիչնի, Մ. Սլոբոդսկի՝ Արական երգչախումբ, Նատաշին
  • 1963՝ «Տանյա», Ա. Արբուզովա՝ Միխեյ, «Պարտիզան» (պրեմիերա՝ 1963 թվականի դեկտեմբերի 3)
  • 1963՝ «Բյուրեղյա հողաթափ», Տ. Գաբբե՝ Թագավոր
  • 1964` «Խիղճ», Դ.Պավլովա` Ինստիտուտի աշխատակից
  • 1964՝ «Կար մի ծերունի՝ ծեր կնոջ հետ», Յ. Դանսկի, Վ. Ֆրիդա՝ Ուսանող
  • 1964՝ «Ռոմեո և Ջուլիետ», Ուիլյամ Շեքսպիր՝ Բենվոլիո (պրեմիերա՝ 1964 թվականի հուլիսի 8)
  • 1964՝ «Մի սիրո պատմություն», Կ.Սիմոնովա՝ Թղթակից
  • 1965՝ «Համատարած խնդիրներ» («Դժվար է սերժանտ լինել»), Ա. Լևինա, Մ. Խիմենա՝ Բեն Ուիթլեջ
  • 1965՝ «Օրը որպես օր», Ս. Լունգինա, Ի. Նուսինովա՝ Վախտյոր
  • 1967՝ «Արտակարգ դեսպան», Ա․ և Պ․ Տուր՝ Թղթակից, զինվոր, թագավոր
  • 1967՝ «Կանանց վանք»՝ Նորեկ (մուտքագրում)
  • 1968՝ «Կանանց վանք»՝ Լադիգին (մուտքագրում)
  • 1968՝ «Դաժանություն», Պ. Նիլինա՝ Սումի
  • 1970՝ «Քայլերը դեպի տառապանք», Ա. Ն. Տոլստոյի՝ Սև
  • 1971՝ «Կողմնակի մարդ», Ի․ Դվորեցկի՝ Պուխով
  • 1971՝ «Դաժանություն»՝ Ուզելկով (մուտքագրում)
  • 1972՝ «Շրխկացնել դռները», Մ. Ֆերմո՝ Ծերուկ
  • 1973՝ «Շրխկացնել դռները», Մ. Ֆերմո՝ Հայր (մուտքագրում)
  • 1974՝ «Տրուբադուրը և նրա ընկերները», Վ. Լիվանովա, Յու. Էնտինա՝ Թագավոր (պրեմիերա՝ 1974 թվականի մարտի 24)
  • 1975՝ «Ներխուժում», Լ. Լեոնովա՝ Թալանով
  • 1977՝ «Երկրի և արևի անունով», Ի. Դրուցե՝ Հարեթ Վասիլիևիչ
  • 1978՝ «Մարդ, կենդանի և առաքինություն», Լ. Պիրանդելլո՝ Պաոլինո
  • 1978՝ «Բալի այգի», Ա. Պ. Չեխովա՝ Ֆիրս, Լաքեյ, ծերունի (պրեմիերա՝ 1978 թվականի դեկտեմբերի 18)
  • 1980՝ «Կայարան», Ն. Հիքմեթա՝ Տրոֆիմ Իգնատևիչ
  • 1984՝ «Երեք գրոշանոց օպերա», Բերտոլդ Բրեխտ՝ Ջոնաթան Ջերեմիա Պիչ (մուտքագրում)

Ակիմովայի անվան կատակերգական թատրոն

  • «Զոյկինայի բնակարանը», Միխայիլ Բուլգակով՝ Ամեթիստ
  • «Կենսագրություն», Մաքս Ֆրիշ՝ Կյուրմա
  • «Ռոմուլ Մեծ», Ֆրիդրիխ Դյուրենմաթ՝ Ռոմուլ Օգոստոս
  • 2000՝ «Ուզում եմ նկարահանվել կինոյում», Ն. Սայմոն՝ Դերի Թաքեր
  • 2007՝ «Ժամադրություն արվարձանում», Ա. Վամպիլովա՝ Սարաֆանով

Անտոն Չեխովի անվան թատրոն

  • «Արտագաղթողի կեցվածքը»
  • «Ընթրիք հիմարի հետ»
  • «Գին»

Խազանովի անվան թատրոն

  • «Գիշերը Վենետիկում»

Ռեժիսոր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Շաբաթ, կիրակի, երկուշաբթի», Էդուարդո Դե Ֆիլիպո
  • «Փոքրիկ Բաբա-Յագա», ըստ Օտֆրիդ Պրոյսլերի ստեղծագործության, 1986 թվական

Ֆիլմագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարի Անվանում Դեր
1974 ֆ Այս տարօրինակը Անդերսենն է
1974 ֆ Հունիսի լրացուցիչ օր
1974 ֆ Հոգեվարք խնդրող
1975 ֆ Օդագնաց Պյոտր Յարոսլավցև
1976 ֆ Թատերական պատմություններ հումորիստ
1980 ֆ Կարմիր հեծանիվ լուսանկարիչ
1980 ֆ Իմ հայրը իդեալիստ է ատամնաբույժ
1982 ֆ Ամեն ինչ սկսվեց կատվից․․․ բժիշկ
1983 ֆ Ստեպնյակ մայրուղի բեռնափոխադրումների ծառայության պետ
1984 ֆ Փերիների աշնանային նվերը գրագիր
1986 ֆ Գեղեցկուհի Ելենա Մենելայոս
1987 ֆ Դստրիկ պետական ապահովագրության տեսուչ
1988 ֆ Պատշգամբ հորեղբայր Բորյա
1988 ֆ Ոսկե Բրեգետի գաղտնիքը Բժիշկ Պյոտր Ֆեդորովիչ Պրոզորով
1989 ֆ Էնդհաուսի հանելուկը Էրքյուլ Պուարո
1990 ֆ Գավառական զվարճապատում հյուրախաղերի ժամանած ջութակահար
1990 ֆ Երկրպագու 2 Դավիթ, լուսանկարիչ
1990 ֆ Զվարճապատումներ Էյնշտեյն
1991 ֆ Թափառող աստղեր Ստելմախ
1992 ֆ Հրացանակիրները քսան տարի անց կարդինալ Մազարինի
1992 ֆ Վիլլայի առեղծվածը բազմակողմանի տնօրեն Գեորգի Ալեքսանդրի
1992 ֆ Քառասունյոթ Լիսովսկին
1993 ֆ Կրքեր Անժելիկայի նկատմամբ Դոկտոր Բորիս Սոլոմոնովիչ Բլյում
1993 ֆ Դիմակով մեղավերը Ֆիշեր, հաղորդման վարող
1993 ֆ Խլացուցիչով ատրճանակ բժիշկ
1994 ֆ Փրկագին Սրուլ Սոլոմոնովիչ Սուդակեր
1994 ս Ռուսական տարանցում Լյովա Պերելման, մաքսանենգ
1995 ֆ Գնացք դեպի Բրուքլին Ալիկ
1995 ֆ Ռեպորտաժ Գլինսկի
1997 ֆ Աստղային գիշեր Կամերգերսկում հյուր հյուսիսային մայրաքաղաքից
1999 ֆ Վեներայի հայելու մեջ պապիկ
2000 ֆ Հույսի տուն
2002 ֆ Մենք բոլորս տանն ենք
2003 ֆ Սև պիտակ ԽՄԿԿ Կենտկոմի քաղբյուրոյի անդամ
2005 ֆ Երկու ճակատագիր 2 Լև Եֆիմովիչ Յանևիչ
2005 ֆ Երկու ճակատագիր 3 Լև Եֆիմովիչ Յանևիչ
2006 ֆ Առաջին օգնություն Հոբոտով
2008 ս Խուզարկու եղբայրներ բժիշկ Լեոնիդ Լվովիչ Ռոյթման
2008 ֆ Երկու ճակատագիր։ Նոր կյանք Լև Եֆիմովիչ Յանևիչ
2009 ֆ Աստվածուհու առևանգում Իոսիֆ Դավիդովիչ, կրկեսի տնօրեն
2011 ֆ Մի վախեցիր, ես քեզ հետ եմ․ 1919 «Շապիտո» կրկեսի տնօրեն

Հեռուստաներկայացումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարի Անվանում Դեր
1975 Անսովոր կիրակի (ֆիլմ-ներկայացում) Կառլսոն
1980 Ե՞րբ է մահացել սուրբ Պատրիկը (հեռուստաներկայացում) բարմեն
1983 հս Կատուների տուն (հեռուստաներկայացում) Վասիլի կատու / աղջկա հայր
1986 հս Գեղեցկուհի Ելենա Մենելայոս
1987 հս Ուրվական Օիլենբերգ քաղաքից (հեռուստաներկայացում) Օիլենբերգյան ուրվական
1997 հս Աստղային գիշեր Կամերգերսկում հյուր հյուսիսային մայրաքաղաքից

Ճանաչում և մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1973)
  • ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1988)
  • Պատվո շքանշան (2004 թվականի հոկտեմբերի 29)՝ թատերական արվեստի ոլորտում ձեռքբերումների ու երկար տարիների արգասաբեր աշխատանքի համար[12]
  • Բարեկամության շքանշան (2009 թվականի հոկտեմբերի 25)՝ հայրենական թատերական արվեստի զարգացման գործում մեծ ներդրման և երկար տարիների արգասաբեր գործունեության համար[13]
  • Սանկտ Պետերբուրգի բարձրագույն թատերական «Ոսկե սոֆիտ» մրցանակի դափնեկիր․ անվանական խորհրդի հատուկ մրցանակ՝ «Ստեղծագործական երկարակեցության և Պետերբուրգի թատերական մշակույթում ունեցած բացառիկ ավանդի համար» (2006)։

Գիրք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Негероический герой: [воспоминания]. — СПб.; М. : Лимбус Пресс, 2008. — 366, [1] с., [16] л. ил. — 5000 экз. — ISBN 978-5-8370-0476-6.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 Культура: Умер актер Анатолий Равиковичlenta.ru.
  2. «В Санкт-Петербурге скончался народный артист России Анатолий Равикович»։ ИТАР-ТАСС։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-06-05-ին։ Վերցված է 2012-04-09 
  3. «Народный артист России Анатолий Равикович»։ Театр Комедии им. Н. П. Акимова։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-06-05-ին։ Վերցված է 2012-04-09 
  4. Весь Ленинград (1935)
  5. Анатолий Равикович «Мои родители»
  6. «Умер А. Ю. Равикович»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-06-24-ին։ Վերցված է 2012-04-21 
  7. Братская могила на Преображенском еврейском кладбище
  8. Анатолий Равикович: «Буду ограничивать своё общение с внуками. Не хочу, чтобы они страдали, когда меня не станет…»
  9. Lenta.ru: Кино: Анатолия Равиковича похоронили на Волковском кладбище
  10. 10,0 10,1 «Анатолий Равикович каждый день признавался Ирине Мазуркевич в любви»։ Собеседник.ру (ռուսերեն)։ Վերցված է 2017-03-04 
  11. «Ирина Мазуркевич: Толя ухаживал за мной, как Хоботов в «Покровских воротах»»։ www.aif.ru։ Վերցված է 2018-04-17 
  12. «Указ Президента РФ от 29 октября 2004 г. N 1375 «О награждении государственными наградами Российской Федерации работников Санкт-Петербургского государственного учреждения культуры „Академический театр Комедии имени Н. П. Акимова“»»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-07-14-ին։ Վերցված է 2012-04-09 
  13. «Указ Президента РФ от 25 октября 2009 г. N 1183 «О награждении государственными наградами Российской Федерации работников Санкт-Петербургского государственного учреждения культуры „Академический театр Комедии имени Н. П. Акимова“»»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-05-18-ին։ Վերցված է 2012-04-09 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]