Ալեքսանդր Աղասի-բեկ Ավշարով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ալեքսանդր Աղասի-բեկ Ավշարով
AvsharovAlexanderAlexandrovich.png
սեպտեմբերի 25, 1834(1834-09-25) կամ սեպտեմբերի 25, 1830(1830-09-25) - 1907
ԾննդավայրՇամախի, Ռուսական կայսրություն
Մահվան վայրՍանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
ԳերեզմանՍմոլենկայի հայկական գերեզմանոց
ՔաղաքացիությունՌուսական կայսրություն
ԶորատեսակՀեծելազոր
ԿոչումGeneral of the Cavalry
ՊարգևներՍուրբ Ալեքսանդր Նևսկու ասպետական շքանշան, Սուրբ Աննայի Առաջին Փառքի շքանշան, Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշան, Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշան, Սպիտակ արծվի շքանշան, Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշան, Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշան, Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան, Սուրբ Վլադիմիրի 2-րդ աստիճանի շքանշան, Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշան և Order of the Crown

Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Ավշարով (Աղասի Բեկ, իրական ազգանունը` Ավշարյանց, ռուս.՝ Александр Александрович (Агаси Бек) Авшаров (Авшарянц), սեպտեմբերի 25, 1834, Շամախի, Ռուսական կայսրություն - 1907, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), հայազգի ռուսական զորավար, հեծելազորի գեներալ[1]: Հավատքով եղել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ[2]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աղասի-բեկ Ավշարովը ծնվել է 1833 թվականի սեպտեմբերի 25-ին` Շամախիում: 1845 թվականին ընդունվել է 2-րդ կադետական դպրոցը: 1849 թվականին ավարտելով այն յունկերի (ենթասպա) կոչումով, ծառայության է անցել Օրենբուրգի ուլանական (թեթև հեծելազորային) գնդում: 1852 թվականին նշված զորագունդը կազմացրվել է, որից հետո Ավշարովը ընդգրկվել է Նորին կայսրական մեծության` Ավստրիական էրցհերցոգ Լեոպոլդի ուլանական զորագնդի կազմում: 1853 թվականին նրան շնորհվել է կոռնետի (հեծելազորային սպայական առաջին աստիճան) կոչում: Իր գնդի հետ միասին Ավշարովը մասնակցել է 1853-1856 թվականների Ղրիմի պատերազմին: 1855 թվականին արժանացել է պորուչիկի կոչման:

1857 թվականին Ավշարովը տեղափոխվել է ուկրաինական դրագունյան զորագունդ: 1860 թվականին նրան շնորհվել է շտաբս-կապիտանի կոչում: 1861 թվականին գործուղվել է Ելիսավետգրադի սպայական հեծելազորային ուսումնարան, որը գերազանցությամբ ավարտել է 1863 թվականին` պարգևատրվելով պատվավոր թրով: Նույն թվականին վերադարձել է ուկրաինական դրագունյան զորագունդ և ստացել կապիտանի կոչում:

1863 թվականին, իր գնդի հետ միասին եղել է Վարշավայի ռազմական շրջանի կազմում և մասնակցել 1863-1864 թվականների Լեհական ապստամբության մարտական գործողություններին: Նույն 1863 թվականին նշանակվել է 1-ին էսկադրոնի (հեծելավաշտ) հրամանատար, իսկ 1864 թվականին նրան շնորհվել է մայորի կոչում:

1865 թվականին Ավշարովը գործուղվել է Տվերի հեծելազորային ուսումնարան և նշանակվել յունկերական էսկադրոնի հրամանատար: 1866 թվականին Ավշարովը պարգևատրվել է Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշանով: 1869 թվականին, գերազանց ծառայության համար արժանացել է փոխգնդապետի կոչման: Նույն թվականին նրան հանձնարարվել են Տվերի հեծելազորային յունկերական ուսումնարանի պետի պաշտոնակատարի պարտականությունները:

1871 թվականին գործուղվել է ուսումնական հեծելազորային էսկադրոնի մշտական կազմ, որպես հրահանգավորող ուսուցիչ: 1872 թվականին, գերազանց ծառայության համար նրան շնորհվել է գնդապետի կոչում: 1872-1873 թվականներին, ինչպես նաև 1877 թվականի հունվար-մարտ ամիսներին եղել է էսկադրոնային դատարանի նախագահը: 1874 թվականին արժանացել է Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի: Ավշարովը հանդիսացել է 17-ամյա Մեծ իշխան Նիկոլայ Նիկոլաևիչ կրտսերի հրահանգիչներից մեկը: Վերջինս ապագայում դարձավ հեծելազորի գեներալ և Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում ռուսական բանակի գերագույն գլխավոր հրամանատարն էր:

1877 թվականին Ավշարովը նշանակվել է ռուսական բանակի հնագույն և փառաբանված 5-րդ լիտվական ուլանական զորագնդի հրամանատար: 1878 թվականին, գերազանց ծառայության համար պարգևատրվել է Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանով, իսկ 1879 թվականին, 25-ամյա սպայական անբասիր ծառայության համար` նրան շնորհվել է Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան: 1883 թվականին նա պարգևատրվել է Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշանով:

1883 թվականին Ավշարովին շնորհվել է գեներալ-մայորի կոչում և նա նշանակվել է 8-րդ հեծելազորային դիվիզիայի 1-ին բրիգադայի հրամանատար: 1884 թվականին, Բենդերի քաղաքի մոտ, ճամբարային հավաքի ժամանակ գլխավորել է Վոզնեսենսկի 23-րդ դրագունյան և Լուբենսկի 24-րդ դրագունյան զորագնդերը: 1884 թվականին ժամանակավորապես գլխավորել է 8-րդ հեծելազորային դիվիզիան: 1885 թվականին նշանակվել է 12-րդ հեծելազորային դիվիզիայի 2-րդ բրիգադայի հրամանատար, իսկ նույն թվականի հունիսից` 6-րդ հեծելազորային պահեստազորի հրամանատար: 1886 թվականին պարգևատրվել է Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի, իսկ 1890 թվականին` Սուրբ Աննայի 1-ին աստիճանի շքանշաններով:

Ռազմական նախարարի հրամանով 1894 թվականի հունվար-ապրիլ և դեկտեմբերից մինչև 1895 թվականի մարտ ամիսը գործուղվել է Սանկտ Պետերբուրգ, որպես հեծելազորային պահեստազորի անձնակազմի հարցերով հանձնաժողովի անդամ: 1895 թվականին պարգևատրվել է «40 տարի անբասիր ծառայության համար» կրծքանշանով և Սուրբ Վլադիմիրի 2-րդ աստիճանի շքանշանով: 1896 թվականին նրան շնորհվել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում:

1897 թվականին Ավշարովը նշանակվել է Սանկտ Պետերբուրգի սպայական հեծելազորային դպրոցի պետ[3]: 1899 թվականին ստացել է գերագույն իրավունք` ընդունել և կրել նրան շնորհված Մեծ խաչի ռումինական շքանշանը թագով: 1901 թվականին արժանացել է Սպիտակ արծվի շքանշանին: 1902 թվականին արժանացել է գերագույն բարեհաճության` իր ուսումնական աշխատանքների համար: Նույն թվականին ստացել է իրավունք` ընդունել և կրել Մեծ խաչի բուլղարական շքանշանը: 1905 թվականին արժանացել է Սուրբ Ալեքսանդր Նևսկի շքանշանին:

1906 թվականին նրան շնորհվել է հեծելազորի գեներալի զինվորական կոչում և ավելի քան 50 տարվա ծառայությունից հետո անցել է թոշակի: Ավշարովը մահացել է 1907 թվականի հունվարի 29-ին: Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական գերեզմանոցում[4]:

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]