1921 թվականից աշխատել է Երևանի «Հայրենիք» տպարանում որպես գրաշար[3]: 1927 թվականին դարձել է ԽՄԿԿ անդամ: 1929 թվականին ավարտել է Անդրկովկասյան կոմունիստական համալսարանը[3]: 1929-1934 թվականներին կուսակցական ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել՝ աշխատելով ՀԿ(բ)Կ Ղափանի շրջկոմում, Զանգեզուրի օկրուգկոմում, այնուհետև ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմում՝ որպես բաժնի վարիչ[3]։
1937-1939 թվականների ստալինյան բռնաճնշումների օրերին բանտարկվել ու կտտանքների է ենթարկվել։ Այնուհետև աքսորվել է կենտրոնացման ճամբար։
1954–1955 թվականներին գիտական աշխատանք է կատարել Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտում, իսկ 1956 թվականին նշանակվել է ՀԿԿ Կենտկոմի «Պարտիական կյանք», ապա՝ 1957-1985 թվականներին՝ «Լենինյան ուղիով» տեսական-քաղաքական ամսագրի խմբագիր[3]։
Ադո Ադոյանը եղել է Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ Նա ընտրվել է Գերագույն խորհրդի 5-րդ գումարման կազմում (1959-1962), ինչպես նաև՝ 6-րդ գումարման (1963-1966 թվականներին) պատգամավոր՝ Սպիտակի շրջանիԵղեգնուտի №281 ընտրական օկրուգից[3]։ 1963-1966 թվականներին եղել է Հայկական ԽՍՀ 6-րդ գումարման Գերագույն Խորհրդի օրենսդրական նախագծումների հանձնաժողովի անդամ[3]: Հետագայում ընտրվել է նաև Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 7-րդ գումարման պատգամավոր (1967-1970)։
Տպագրել է բարոյագիտական, քաղաքի, սոցիոլոգիական, հայագիտական հոդվածներ և «Սիրո և ընտանիքի էվոլյուցիան» գիրքը (հատորներ 1-2, 1967-1972)[4]։
12345678910Հայկական ՍՍՌ Գերագույն սովետի դեպուտատները. վեցերորդ գումարում (խմբ. Աշոտ Տեր-Գրիգորյան), Երևան, «ՀՍԽՀ Գերագույն սովետի հրատարակչություն», 1963, էջ6 — 172էջ։
↑Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005.
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից (հ․ 1, էջ 76)։