Ֆորտ Բոյար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Fort Boyard 1.JPG

Ֆորտ Բոյար[խմբագրել]

Կառուցման պատմությունը[խմբագրել]

Ֆորտ Բոյարի կառուցման առաջարկությունը եղել է դեռևս 1666 թվականին Ռոշֆորի ռազմական բազայի կառուցումից հետո: Բայց Սեբաստիան Լե Պրետր դե Վոբանը հակաճառում է Լյուդովիկոս XIV-ին` ասելով.<<Սեր, ավելի լավ է Լուսինը ատամներով բռնել, քան այդտեղ ամրություն կառուցել>>: Շինարարությունն ի վերջո սկսվում է 1801 թվականին` Նապոլեոն I-ի օրոք` Ռոշֆոր քաղաքի մատույցները բրիտանացիների հարձակումներից պաշտպանելու համար: Այն ժամանակներում հրետանու հեռահարությունը կարճ էր, իսկ երկու կղզիերի հեռավորությունն ավելի մեծ էր, որը հնարավորություն չէր տալիս ափին դրված հրետանուն, կրակի տակ պահել նեղուցը: Ֆորտի շինարարությունն իրականացվում էր քարերով, որոնք դրվում էին անմիջապես ծովի հատակին: 1809 թվականին ամրության շինարարությունը կանգ է առնում տեխնիկական դժվարությունների պատճառով(քարերը իրենց իսկ ծանրությունից ընկղմվում էին տիղմի շերտերում): Շինարարությունը վերսկսվեց 1837 թվականին` Լուի-Ֆիլիպի գահակալության օրոք, երբ Անգլիայի հետ հարաբերությունները կրկին լարվեցին: Ամրության շինարարությունը տևեց 20 տարի, 1857 թվականին այն արդեն պատրաստ էր: Երբ շինարարությունն ավարտվեց, հրետանու հեռավորությունն արդեն կտրուկ ավելացել էր և ամրության նշանակությունը որպես ռազմական հենակետ նվազեց: 1913 թվականին Ֆորտը լիովին կորցնում էր ռազմավարական նշանակությունը: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի օրոք գերմանացիներն այն օգտագործում էին որպես հրաձգարան, ինչով էլ մեծ վնաս հասցրեցին շինությանը: Հետագա 80տարիներին նախկին ամրությունը լիովին լքված վիճակում էր և աստիժանաբար քայքայվում էր ծովի, քամու և ծովային թռչունների կողմից: 1962 թվականին Ֆորտ Բոյարը աճուրդի է հանվում` 7500 ֆրանկ նախնական արժեքով: Հիմնական պայքարը ծավալվում է ատամնաբույժ Էրիկ Էրտի և Ֆորտ Բոյարի ընկերների միության նախագահի միջև: Ի վերջո, Էրտը վճարում է 28000 ֆրանկ(իր մրցակցից 3000 ֆրանկ ավելի) և ձեռք բերում Ֆորտը` որպես սեփականություն: Սակայն, նա շինության վերեկանգնման համար միջոցներ չուներ: Իսկ տարիներն անցնում էին և Ֆորտ Բոյարն ավելի էր քանդվում` ծովի, քամու, ինչպես նաև զբոսաշրջիկների կողմից, որոնք պարզապեա քար առ քար տանում էին այն: 1979 թվականին Էրտը որոշում է ազատվել Ֆորտ Բոյարից և վաճառքի է հանում 1.2 միլիոն ֆրանկով: Միակ հետաքրքվողը <<Ծովով խանգարվածները>> ասոցիացիան էր, որը ցանկանում էր այն արտիստների և էկոլոգների հանդիպման վայր դարձնել:

Նոր ժամանակներ[խմբագրել]

Սկսած 1980 թվականից Ֆորտ Բոյարի նկամամբ հետաքրքրություն է դրսևորում հեռուստատեսությունը: Մասնավորապես` Ֆիլիպ Դե Դելևելը, <<Գանձեր որոնողները>> հանրաճանաչ հաղորդաշարի վարողը, որի հաղորդումներից մեկում հերոսը պետք է Ֆորտ Բոյարում գտներ Նապոլեոնի ծխախոտատուփը:Նույն թվականին Ռոշֆորի առևտրային պալատը Ֆորտ Բոյարը վերակառուցելու առաջարկություն է ստանում:Սակայն ոչ մեկին այդ առաջարկը չի հետաքրքրում: 1989 թվականին Էրիկ Էրտը 1.5 միլիոն ֆրանկով վաճառում է Ֆորտ Բոյարը հեռուստախաղերի պրոդյուսեր Ժակ Անտուանին, որն իր շոուի համար տարածք էր փնտրում: 1989 թվականին սկսվում է Ֆորտ Բոյարի վերակառուցումը: Շինությունից 25 մետր հեռավորության վրա կառուցվում է օֆշորային կառամատույց` նավերի մոտենալու համար: Սարքավորումներով հագեցվում են 2 սրահները` համանուն հեռուստախաղի համար: 1996 թվականին վերականգնվում են նաև հրետանային պլատֆորմները: Սակայն Ֆորտ Բոյարը դեռևս ծովի քարուքանդ անող հարվածներին էր ենթարկվում:Լիովին մաքրվում են արտաքին պատերը:Աշխատանքների ավարտական փուլում վերականգնվում է հիմնական բանակը(2003-2004 թվականներին):

Ֆորտ Բոյարը կինեմատոգրաֆում[խմբագրել]

1962 թվականին Ֆորտ Բոյարը երևաց գեղարվեստական ֆիլմում: Դա <<Զինվորի հանգիստը>> ֆիլմն էր: 1966 թվականին Ռոբերտ Էնրիկոյի << Արկածներ որոնողները>> ֆիլմում այն դառնում է սցենարի հիմնական բաղկացուցիչներից մեկը` 15 րոպե էկրանային ժամանակով: Այդ րոպեների համար 3 շաբաթ պահանջվեց և նկարահանումներն ընդհատվեցին ուժեղ փոթորիկով, որի ընթացքում հարկ եղավ նկարահանող խմբին արագորեն տարհանել ուղղաթիռով: