Ֆիզիկայի Միջազգային Օլիմպիադա
Ֆիզիկայի Միջազգային Օլիմպիադա (ՖՄՕ) (անգլերեն՝ International Physics Olympiad (IPhO)), ֆիզիկայի ամենամյա մրցություն է՝ միջնակարգ դպրոցի աշակերտների համար, որը Գիտական Միջազգային Օլիմպիադաներից մեկն է: Առաջին ՖՄՕ-ն եղել է Վարշավա, Լեհաստանում՝ 1967 թվականին:
Ամեն ազգային պատվիրակություն բաղկացած է առավելագույնը հինգ աշակերտներից և երկու ղեկավարից: Ղեկավարներին կարող են նաև ուղեկցել ցանկացած թվով դիտորդներ: Աշակերտները հանձնում են անհատական աշխատանքներ` տեսական և գործնական: Ըստ արդյունքների` աշակերտները պարգևատրվում են ոսկե, արծաթե կամ բրոնզե մեդալով, կամ էլ գովասանագրով:
Տեսական քննությունը տևում է 5 ժամ, բաղկացած է երեք հարցից: Հարցերը սովորաբար բաղկացած են ավելի, քան մեկ ենթահարցից: Փորձնական մասը կարող է բաղկացած լինել մեկ կամ երկու հինգ ժամանոց լաբորատոր քննությունից:
Բովանդակություն |
Պատմություն [խմբագրել]
Առաջին ՖՄՕ-ից մի քանի ամիս առաջ հրավերներ ուղարկվեցին բոլոր Միջին Եվրոպական երկրներին: Հրավերներն ընդունվեցին Բուլղարիայի, Չեխոսլովակիայի, Հունգարիայի և Ռումինիայի կողմից (կազմակերպող Լեհաստանի հետ միասին՝ հինգ երկիր): Յուրաքանցյուր երկրի թիմ բաղկացած էր միջնակարգ դպրոցի երեք աշակերտներից և մեկ ղեկավարից: Մրցությունը կազմակերպված էր Լեհաստանի Ֆիզիկայի Օլիմպիադայի վերջնական փուլի նման՝ մեկ օր տրամադրված էր տեսական խնդիրներին, և մեկ օր էլ` փորձի համար: Միակ տարբերությունն այն էր, որ մասնակիցները ստիպված էին սպասել իրենց աշխատանքների արդյունքներն իմանալու համար: Սպասելու ժամանակ կազմակերպիչները երկու օդանավով էքսկուրսիա կազմակերպեցին դեպի՝ Կռակ և Գդանսկ: Առաջին ՖՄՕ-ի շրջանակներում աշակերտները պետք է լուծեին չորս տեսական և մեկ փորձարարական խնդիր:
Երկրորդ Օլիմպիադան կազմակերպվեց Պրոֆ. Ռեժո Քունֆալվուի կողմից՝ Բուդապեշտ, Հունգարիայում, 1968 թվականին: Ութ երկրներ մասնակցեցին այս օլիմպիադային` Գերմանական Դեմոկրատական Հանրապետությունը, Խորհրդային Միությունը, և Հարավսլավիան միացան մասնակից երկրներին: Կրկին յուրաքանցյուր երկիր ներկայացվում էր միջնակարգ դպրոցի երեք աշակերտների և մեկ ղեկավարի կողմից: Երկրորդ ՖՄՕ-ից որոշ ժամանակ առաջ օրենքների և ուսումնական ծրագրի մի նախնական պլան պատրաստվեց: Այս պլանը հետագայում պաշտոնապես ընդունեցին Միջազգային Խորհուրդը, որը բաղկացած էր մասնակից թիմերի ղեկավարներից: Սա կատարվեց երկրորդ ՖՄՕ-ից մի քանի ամիս հետո, Չեխոսլովակիայի Բռնո քաղաքում կատարված հատուկ ժողովում:
Երրորդ ՖՄՕ-ն կազմակերպվեց Պրոֆ. Ռոստիսլավ Կոստիալի կոցմից՝ Բռնո, Չեխոսլովակիայում, 1969 թվականին: Այդ ժամանակ յուրաքանչյուր թիմ բաղկացած էր հինգ աշակերտներից և երկու ղեկավարներից: Բռնոյի մրցությունը կազմակերպվեց ըստ ընդունված պաշտոնական օրենքի:
Մյուս օլիմպիադան անցկացվեց՝ Մոսկվայում, Խորհրդային Միությունում, 1970 թվականին: Ամեն երկիր ներկայացվում էր վեց աշակերտներով և երկու ղեկավարներով: Օլիմպիադայի ժամանակ որոշ փոքր փոփոխություններ արվեցին օրենքի մեջ:
Հինգերորդ ՖՄՕ-ից սկսած, որը կատարվեց Սոֆիա, Բուլղարիայում, 1971 թվականին, ամեն խումբ պետք է բաղկացած լիեր հինգ աշակերտներից և երկու ղեկավարներից: 1978 և 1980 թվականներին ՖՄՕ-ն չի կազմակերպվել, արևմտյան երկրների ավելացման պատճառով: Առաջին արևմտյան երկիրը, որ մասնակցել է, եղել է Ֆրանսիան [1]: Սկզբում, սակավաթիվ մասնակից արևմտյան երկրները հրաժարվեցին, որ ՖՄՕ-ն տարին մեջ անցկացվի արևմտյան և արևելյան խմբի երկրներում: Այդ պատճառով էլ արևելյան խմբի երկրները հրաժարվեցին 1978 և 1980 թվականների օլիմպիադաները կազմակերպելուց: 1982 թվականից տարեկան օլիմպիադները շարունակվեցին, քանի որ բավականին արևմտյան երկրներ կային բեռը կիսելու համար:
Այժմ ապագա ՖՄՕ-ի անցկացվելիք վայրը տարիներ առաջ որոշված է: ՖՄՕ-ին միանալուց հետո, ամեն երկիր պետք է երեք տարի առաջ ուրիշներին տեղեկացնի իր ՖՄՕ-ն հյուրընկալելու ցանկության մասին, որից հետո նա ավելանում է սպասողների ցանկին, որը 2006 թվականին արդեն մինչև 2050-ականները շարունակվում է: Կազմակերպչական ձախորդության դեպքում, երկիրը ժամանակավորապես մերժվում է ՖՄՕ-ի կողմից, որը պատահեց Ֆրանսիայի հետ 2000 թվականին:
Մրցության կառուցվածքը [խմբագրել]
Մրցությունը տևում է երկու օր: Մեկ օրը տրամադրված է տեսական խնդիրներին (երեք խնդիր, որոնք ամենաքիչը ֆիզիկայի չորս ոլորտ են պարունակում. Միավորների ընդհանուր գումարը 30 է): Մեկ այլ օր տրամադրված է փորձարարական խնդիրներին (մեկ կամ երկու խնդիրներ. միավորների ընդհանուր գումարը 20 է): Այս երկու օրերը բաժանվում են գոնե մեկ հանգստյան օրով: Այս երկու փուլերի համար էլ հինգական ժամ է տրամադրվում: Յուրաքանչյուր թիմ բաղկացած է ընդհանուր կամ տեխնիկական միջնակարգ դպրոցների աշակերտներից (և ոչ թե ինստիտուտների կամ համալսարանների ուսանողներից): Ընդհանրապես ամեն խումբ բաղկացած է հինգ աշակերտներից և երկու վերահսկիչներից:
Մեդալների բաշխումը [խմբագրել]
Նվազագույն միավորները, որոնք պահանջվում են օլիմպիադայի մեդալների և գովասանագրերի համար, որոշվում են կազմակերպիչների կողմից ըստ հետևյալ կաննոների՝
- Ոսկե մեդալներով պարգևատրվում են մրցակիցների լավագույն 8%-ը (կլորացված վերև, մինչև մոտակա ամբողջ թիվը)
- Ոսկե կամ արծաթե մեդալներով պարգևատրվում են մրցակիցների լավագույն 25%-ը (կլորացված վերև, մինչև մոտակա ամբողջ թիվը)
- Ոսկե, արծաթե կամ բրոնզե մեդալներով պարգևատրվում են մրցակիցների լավագույն 50%-ը (կլորացված վերև, մինչև մոտակա ամբողջ թիվը)
- Օլիմպիական մեդալներով կամ գովասանագրերով պարգևատրվում են մրցակիցների լավագույն 67%-ը (կլորացված վերև, մինչև մոտակա ամբողջ թիվը)
Մյուս բոլոր մասնակիցները ստանում են մասնակցության սերտիֆիկատ: Ամենաբարձր արդյունքով մասնակիցը (Բացաձակ Հաղթողը) բացի ոսկե մեդալից, ստանում է մի հատուկ մրցանակ[2]:
Հայաստանը Ֆիզիկայի Միջազգային Օլիմպիադաներում [խմբագրել]
Հայաստանը առաջին անգամ Ֆիզիկայի Միջազգային Օլիմպիադային մասնակցել է որպես դիտորդ` 1997 թվականին, ապա 1998 թվականին չի մասնակցել, և 1999 թվականին դարձյալ մասնակցել է որպես դիտորդ:
Ակտիվորեն մրցույթին սկսել է մասնակցել 2000 թվականից: 2000-ից մինչև 2009 թվականն ընկած ժամանակաշրջանում Հայաստանն արժանացել է ընդհանուր 10 բրոնզե մեդալների, 13 գովասանգրերի և մեկ հատուկ մրցանակի: Հայաստանը այդ ժամանակաշրջանում ունեցել է 38 մասնակիցներ:[3]
| Օլիմպիադայի համարը | Տարին | Երկիրը | Մասնակցող երկրների թիվը | Հայ մասնակիցների թիվը | Ոսկի | Արծաթ | Բրոնզ | Գովասանագիր |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 31 | 2000 | Մեծ Բրիտանիա | 62 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 32 | 2001 | Թուրքիա | 64 | 4 | 0 | 0 | 0 | 2 |
| 33 | 2002 | Ինդոնեզիա | 70 | 4 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 34 | 2003 | Թայվան | 54 | 3 | 0 | 0 | 0 | 1 |
| 35 | 2004 | Հարավային Կորեա | 73 | 5 | 0 | 0 | 4 | 1 |
| 36 | 2005 | Իսպանիա | 73 | 5 | 0 | 0 | 1 | 3 |
| 37 | 2006 | Սինգապուր | 86 | 4 | 0 | 0 | 1 | 2 |
| 38 | 2007 | Իրան | 73 | 3 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 39 | 2008 | Վիետնամ | 81 | 4 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 40 | 2009 | Մեքսիկա | 70 | 3 | 0 | 0 | 1 | 2 |
| 41 | 2010 | Խորվաթիա | 79 | 5 | 0 | 0 | 0 | 1 |
Անցյալ և ապագա կազմակերպման վայրերը[4] [խմբագրել]
- 2022 -
Սիամ - 2021 -
Ինդոնեզիա - 2020 -
Լիտվա - 2019 -
Իսրայել - 2018 -
Պորտուգալիա - 2017 -
Մոլդովա - 2016 -
Շվեյցարիա և
Լիխտենշտեյն - 2015 -
Դուբլին, Իռլանդիա - 2014 -
Սլովենիա - 2013 -
Դանիա - 2012 -
Էստոնիա - 2011 -
Բելգիա - 2010 -
Խորվաթիա - 2009 -
Մերիդա, Մեքսիկա - 2008 -
Հանոյ, Վիետնամ - 2007 -
Իսֆահան, Իրան - 2006 -
Սինգապուր - 2005 -
Սալամանկա, Իսպանիա - 2004 -
Պոհանգ, Հարավային Կորեա - 2003 -
Թայպեյ, Թայվան - 2002 -
Բալի, Ինդոնեզիա - 2001 -
Անթալիա, Թուրքիա - 2000 -
Լեյսեստեր, Մեծ Բրիտանիա - 1999 -
Պադովա, Իտալիա - 1998 -
Ռեյկյավիկ, Իսլանդիա - 1997 -
Սադբերի, Օնտարիո, Կանադա - 1996 -
Օսլո, Նորվեգիա - 1995 -
Կանբերա, Ավստրալիա - 1994 -
Պեկին, Չինաստան - 1993 -
Վիլիամզբուրգ, ԱՄՆ - 1992 -
Հելսինկի, Ֆինլանդիա - 1991 -
Հավանա, Կուբա - 1990 -
Գրոնինգեն, Նիդեռլանդներ - 1989 -
Վարշավա, Լեհաստան - 1988 -
Բադ Իշ, Ավստրիա - 1987 -
Յենա, Արևելյան Գերմանիա - 1986 -
Լոնդոն, Անգլիա - 1985 -
Պորտորոզ, Հարավսլավիա - 1984 -
Սիգտունա, Շվեդիա - 1983 -
Բուխարեստ, Ռումինիա - 1982 -
Մալենտե, Արևմտյան Գերմանիա - 1981 -
Վարնա, Բուլղարիա - 1979 -
Մոսկվա, Խորհրդային Միություն - 1977 -
Հռադեկ Կռալովե, Չեխոսլովակիա - 1976 -
Բուդապեշտ, Հունգարիա - 1975 -
Գուստրով, Արևելյան Գերմանիա - 1974 -
Վարշավա, Լեհաստան - 1972 -
Բուխարեստ, Ռումինիա - 1971 -
Սոֆիա, Բուլղարիա - 1970 -
Մոսկվա, Խորհրդային Միություն - 1969 -
Բռնո, Չեխոսլովակիա - 1968 -
Բուդապեշտ, Հունգարիա - 1967 -
Վարշավա, Լեհաստան