Ֆեռոհամաձուլվածքներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ֆեռովանադիում կտորներ

Ֆեռոհամաձուլվածքներ, երկաթի և այլ տարրերի համաձուլվածքներ, որոնք հիմնականում կիրառում են պողպատի ապօքսիդացման և լեգիրման համար։

Պայմանականորեն ֆեռոհամաձուլվածքներ են համարում նաև խառնուկների ձևով երկաթ պարունակող համաձուլվածքները (օրինակ, սիլիկաալյումին, սիլիկակալցիում), բացի այդ նաև որոշ մաքուր մետաղներ և ոչ մետաղներ (մետաղական մանգան, մետաղական քրոմ, բյուրեղային սիլիցիում)։

Ստացում[խմբագրել]

Ֆեռոհամաձուլվածքները ստանում են ֆլյուսի և վերականգնիչի հետ (սովորաբար ածխածին, սիլիցիում կամ ալյումին) հանքանյութի կամ վերջինիս խտանյութի հալումով։

Ferrochrome.JPG

Ֆեռոհամաձուլվածքների տեսականին շատ բազմազան է։ Առավել տարածված են

  • ֆեռոսիլիցիումը (9-95% Si),
  • ֆեռոքրոմը (մինչև 70% Cr),
  • ֆեռոմանգանը (70-80% Mn),
  • ֆեռովոլֆրամը (65-80% W),
  • ֆեռոմոլիբդենը (մինչև 55% Mo),
  • ֆեռովանադիումը (35-80% V),
  • ֆեոոտիտանը (27-40% Ti),
  • ֆեռոնիոբիումը (30-75% Nb),
  • ֆեռոբորը (5-20% B),
  • ֆեոոֆոսֆորը (7-25% P)։

Երբեմն ստանում են մի քանի բաղադրիչներից բաղկացած բարդ ֆեռոհամաձուլվածքներ։

Ֆեռոհամաձուլվածքների արտադրությունը բնութագրում է արդի մետալուրգիական արդյունաբերության զարգացման ընդհանուր մակարդակը, մասնավորապես, լեգիրված պողպատի արտադրության վիճակը։ Մեծ էներգատարության պատճառով ֆեռոհամաձուլվածքների արտադրությունը հաճախ կապում են էժան էներգիայի հզոր աղբյուրների հետ։

Արտադրության գործընթացներ[խմբագրել]

Համաշխարհային Ֆեռոհամաձուլվածքներ արտադրության գործընթացների էվոլյուցիան

Գրականություն[խմբագրել]

  • Рысс М․ А․, Производство ферросплавов, М․, 1975;
  • Дуррер Р․, Фолькерт Г․, Металлургия ферросплавов, пер․ с нем․, М․, 1976․
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png