Վինչենցո Բելլինի
Վինչենցո Սալվատորե Կարմելո Ֆրանչեսկո Բելլինի (իտալ. Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini; 3 նոյեմբեր 1801, Կատանիա, Սիցիլիա — 23 սեպտեմբեր 1835, Պյուտո, Փարիզի մոտակայքում) — իտալացի երգահան։
Սերվել է երաժիշտների ընտանիքից (հայրը՝ դիրիժոր, պապը՝ երգեհոնահար և երգահան). Ուսանել է Նեապոլի երաժշտանոցում։ Գրել է 11 օպերա, որոնցից այսօր առավել հաճախ կատարվողներն են «Կապուլետներ և Մոնտեկիներ» (առաջին կատարումը՝ 1830, «Ֆենիչե» թատրոն, Վենետիկ), «Լուսնոտը» (1831, «Կարկանո» թատրոն, Միլան), «Պուրիտաններ» (1835, Իտալական թատրոն, Փարիզ). Առավել նշանավոր ստեղծագործությունը «Նորմա» օպերան է (1831, «Լա Սկալա», Միլան)։ Բելլինին իտալական բելկանտո ոճի խոշորագույն վարպետներից է։ Նրա երաժշտության աչքի է ընկնում վառ մեղեդայնությամբ, ճկունությամբ, զարգացման անընդհատությամբ։[1]
Հանկարծամահ է եղել 1835 թ. սեպտեմբերի 23-ին Փարիզի արվարձաններից մեկում։
[խմբագրել] Օպերաներ
- «Ադելսոն և Սալվինի» («Adelson e Salvini»), 1825
- «Բյանկա և Ջերնանդո» («Bianca e Gernando»), 1826. «Բյանկա և Ֆերնանդո» («Bianca e Fernando») անվան տակ՝ 1828 թ.
- «Ծովահենը» («Il pirata»), 1827
- «Օտարերկրուհին» («La straniera»), 1829
- «Զաիրա» («Zaira»), 1829
- «Կապուլետներ և Մոնտեկիներ» («I Capuleti e i Montecchi»), 1830
- «Էրնանի» (անավարտ), 1830
- «Լուսնոտը» («La sonnambula»), 1831
- «Նորմա» («Norma»), 1831
- «Բեատրիչե դի Տենդա» («Beatrice di Tenda»), 1833
- «Պուրիտաններ» («I puritani»), 1835
[խմբագրել] Հղումներ
 |
Սա անձի մասին անավարտ հոդված է։ Դուք կարող եք օգնել Վիքիպեդիային՝ ուղղելով և լրացնելով այն։ |
