Վերածննդի երաժշտություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Լորենցո Կոստա. «Համերգ» — Վերածննդի դարաշրջանի գեղանկար

Վերածննդի դարաշրջանը կամ Ռենեսանսը շրջադարձային պահ է եվրոպական ազգերի մշակույթի պատմության մեջ։ Վերածննդի գործիչները մարդուն, նրա բարեկեցությունը և անձի ազատ զարգացման իրավունքը ընդունում էին որպես մեծագույն արժեք։ Այդպիսի աշխարհայացքը ստացել է “Հումանիզմ” անվանումը։ Հարմոնիկ մարդու իդեալը հումանիստները փնտրում էին անտիկ դարաշրջանում, իսկ հին հունական և հռոմեական արվեստը նրանց համար հանդիսանում էր օրինակ գեղարվեստական ստեղծագործության համար։ Անտիկ մշակույթը վերածնելու այդ ձգտումը տվեց մի ամբողջ դարաշրջանի անվանում՝ Վերածնունդ՝ ընկած միջնադարի և նոր ժամանակների միջև (17-րդ դարից մինչ մեր օրերը)։

Վերածննի աշխարհայացքը առավել ամբողջական արտահայտում է մշակույթը, մասնավորապես երաժշտությունը։ Այդ ժամանակահատվածում, ինչպես դա միջնադարում էր, հիմնական տեղ էր զբաղեցնում վոկալ-եկեղեցական երաժշտությունը։ Բազմաձայնությունը առաջացրեց պոլիֆոնիան, որում բոլոր ձայները իրավահավասար են։ Պոլիֆոնիան ոչ պարզապես բարդացնում էր ստեղծագործությունը, այլ նաև թույլ էր տալիս հեղինակին արտահայտել տեքստի սեփական ընկալումը, երաժշտությունը տալիս էր մեծ հուզականություն։ Պոլիֆոնիկ ստեղծագործությունը ստեղծվում էր խիստ և բարդ կանոններով, կոմպոզիտորից պահանջում էր խորը գիտելիքներ և վիրտուոզ վարպետություն։ Պոլիֆոնիայի շրջանակներում զարգանում էին եկեղեցական և աշխարհիկ ժանրերը։ Վերածնունդի դարաշրջանի երաժշտությունը, նկարչության և գրականության նման, վերադարձավ 14-16-րդ դարերի անտիկ մշակույթի արժեքներին։ Այն ոչ միայն բավարարում էր լսողությունը, այլ նաև ուներ հոգևոր և էմոցիոնալ ազդեցություն։

14 - 16-րդ դարերում արվեստի և գիտության վերածնունդը հսկա վերափոխումների դարաշրջան էր, որոնք նախանշեցին անցումը միջնադարից դեպի ժամանակակից ապրելակերպ։ Այդ ժամանակահատվածում երաժշտության ստեղծագործումը և կատարումը ձեռք բերեց առանձնակի նշանակություն։ Երաժշտության ստեղծագործումը հումանիստները հայտարարեցին ազնիվ և օգտակար գործ։ Համարվում էր որ ամեն երեխա պետք է սովորի երգել և նվագել։ Այդ պատճառով երաժշտները ընդունվում էին անվանի ընտանիքներ՝ դասեր տալու և հյուրերին զվարճացնելու համար։

16-րդ դարում հայտնվեցին նոր երաժշտական գործիքներ։ Նրանցից առավել տարածում էին գտնում դյուրանվագները։ Ամենատարածվածը դարձավ վիոլան և նրա տարատեսակները։ Այն հանդիսացավ ջութակի նախատիպը։ Լադերի առակյության շնորհիվ, վիոլա նվագելը հեշտ էր՝ այն օգնում էր վերցնել անհրաժեշտ նոտաները։ Նրա ձայնը ցածր էր, բայց լավ հնչում էր փոքր սրահներում։ Երգում էին մեկ այլ գործիքի, լյուտնայի, նվագակցությամբ։

Այդ ժամանակներում ֆլեյտան, բլոկ-ֆլեյտան և պոզիկը սիրված գործիքներ էին։ Ամենաբարդ երաժշտութունը գրվում էր նոր ստեղծված կլավեսինի, վերդջինելայի (անգլիական փոքր կալավեսին) և երգեհոնի համար։ Միաժամանակ գրվում էր նաև ավելի պարզ, հեշտ կատարվող երաժշտություն։ Այդ ժամանակահատվածում փոխվեց նաև նոտագրությունը՝ ծանր փայտյա տպագրական բլոկերին փոխարինեցին իտալացի Օտտավիանո Պետրուչի հայտնագործած մետաղյա լիտերները։ Հրատարակված ստեղծագործությունները արագ գնվում էին, ավելի շատ մարդ էր առնչվում երաժշտության հետ։

Վերածնունդի երաժշտական մշակույթ[խմբագրել]

Իտալիա[խմբագրել]

Վերածնունդի դարաշրջանում Իտալիայում տարածվեց տարատեսակ գործիքներով կենցաղային երաժշտական դրսևորումները՝ առաջացան երաժշտասերների խմբակներ։ Պրոֆեսիոնալ ոլորտում ձևավորվեց երկու ուժեղ դպրոց՝ Հռոմեականը և Վենետիկյանը։

Այդ ժամանակահատվածում աճեց աշխարհիկ ժանրերի դերը։ 14-րդ դարում հայտնվեց

Մադրիգալ[խմբագրել]

Մադրիգալ (լատ.՝ matricale)՝ “երգ մայրենի լեզվով”)։ Այն ձևավորվեց ազգային (հովվային) երգերի հիման վրա։ Մադրիգալը երգ էր 2-3 ձայնի համար, հաճախ առանց գործիքի նվագակցման։ Դրանք գրվում էին ժամանակակից իտալական պոետների բանաստեղծությունների հիման վրա։ Գոյություն ունեին երգեր կենցաղային և առասպելական սյուժեներով։ 15-րդ դարում կոմպոզիտորները գրեթե չէին անդրադառնում այդ ժանրին։ Հետաքրքրությունը մադրիգալի նկատմամբ վերադարձավ 16-րդ դարում, որի հատկանշական առանձնահատկությունն էր երաժշտության և պոեզիայի սերտ կապը։ Երաժշտությունը ճկուն կերպով հետևում էր տեքստին, արտահայտում էր իրադաձությունները, որոնք նկարագրված էին տեքստում։ Աստիճանաբար ձևավորվեցին յուրահատուկ մեղեդային սիմվոլներ, որոնք նշանակում էին քնքուշ հոգոցներ, արցունքներ և այլն։ Որոշ կոմպոզիտորների մոտ սիմվոլիկան փիլիսոփայական էր, օրինակ Ջեզուալդո դի Վենոզայի “Մահանում եմ ես, դժբախտս” մադրիգալում (1611 թ․)։ Ժանրի ծաղկունքը ընկավ XVI-XVII դարերի սահմանագծի վրա։ Երբեմն երգի հետ զուգընթաց խաղարկվում էր նաև սյուժեն։ Մադրիգալը հանդիսացավ մադրիգալ կատակերգության հիմքը (երգչախմբային կոմպոզիցիա կատակերգային պիեսի տեքստով), որը նախանշեց օպերայի ի հայտ գալը։

Հռոմեականը պոլիֆոնիկ դպրոց[խմբագրել]

Հռոմեականը դպրոցի ղեկավար դարձավ Ջովանի դե Պալեստրինան (1525-1594)՝ վերածնունդը խոշորագույն կոմպոզիտորներից մեկը։ Մանկությունից նա երգում էր եկեղեցական երգչախմբում, իսկ հասուն տարիքում հրավիրվեց կապելլմեյստերի պաշտոնի Հռոմի Սուրբ Պետրոս տաճար։ Հետագայում նա ծառայում էր Սիքտինյան կապելլայում (Հռոմի Պապի արքունի ժամատուն)։

Հռոմը, որպես կաթոլիկ կենտրոն, հրապուրում էր բազմաթիվ առաջատար երաժիշտների։ Տարբեր ժամանակներ այստեղ աշխատել են Նիդերլանդական պոլիֆոնիստ վարպետներ Գիոմ Դյուֆան և Ժոսկեն Դեպրեն։ Նրանց զարգացած կոմպոզիտորական տեխնիկան երբեմն խանգարում էր ընկալել ծառայության տեքստը․ այն կորում էր բարդ ձայնային խճողումների մեջ։ Այդ պատճառով եկեղեցական իշխանությունները վերապահորեն էին մոտենում նմանատիպ ստեղծագործություններին և ելույթ էին ունենում գրիգորիական միաձայն երգեցողության վերադարձի կողմից։ Պոլիֆոնին ընդունելու հարցը քննարկվում էր նույնիսկ Տրիդենթյան տաճարում (1545-1563)։ Գտնվելով Հռոմի Պապին մոտիկ, Պալեստրինան համոզեց եկեղեցական գործիչներին, որ հնարավոր է գրել ստեղծագործություն, որում կոմպոզիտորական տեխնիկան չի խոչնդոտի տեքստի ընկալումը։ Որպես ապացույց նա գրեց “Մարչելլո Պապի մեսսան” (1555)։ Այդպիսով երաժիշտը փրկեց պրոֆեսիոնալ պոլիֆոնիկ երաժշտությունը եկեղեցական հետապնդումներից։

Պալեստրինաի արվեստը ներծծված է լուսավոր աշխարհընկալմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները հիացնում էին ինչպես բարձր վարպետությամբ, այնպես էլ քանակով (հարյուրից ավելի մեսսա, երեք հարյուր մոտետ, հարյուր մադրիգալ)։ Երաժշտության բարդությունը երբևէ չէր խոչնդոտում նրա ընկալումը։ Պալեստրինան հիմնական ստեղծագործական խնդիր էր տեսնում մեծ ամբողջական ստեղծագործության մշակումը։ Նրա երգեցողություններում ամեն ձայն զարգանում է ինքնուրույն, բայց դրա հետ մեկտեղ կազմում է մեկ ամբողջականություն մնացածի հետ; հաճախ ձայները միաձուլվում են և դառնում հիասքանչ ակկորդների համատեղություն։ Հաճախ վերին ձայնի մեղեդին կարծես ճախրում է մնացածի վրայով, ստեղծելով գմբեթ բազմաձայնության վրա; բոլոր ձայները առանձնանում են սահունությամբ և զարգացվածությամբ։

Պալեստրինաի արվեստը օրինակելի, դասական էր հաջորդ սերունդների երաժիշտների համար։ Նրա ստեղծագործությունների վրա սովորել են XVII-XVIII դարերի շատ անվանի կոմպոզիտորներ։

Վերածնունդի երաժիշտության մեկ ուրիշ ուղություն կապված է Վենետիկյան դպրոցի կոմպոզիտորների հետ, որի հիմնադիրն էր Ադրիան Վիլլարտը (~1485-1562)։ Նրա աշակերտներն էին օրգանիստ և կոմպոզիտոր Անդրեա Գաբրիելլին, կոմպոզիտոր Կապրիան դե Ռոռեն և այլն։ Վիլլարտը և իր հետևորդները մշակում էին փարթամ երգչախմբային ոճ։ Տարածական հնչողության նրանք հասնում էին տաճարում տարբեր տեղակայումով մի քանի երգչախմբերով։ Վենետիկյան վարպետները բարդացրեցին նաև երաժշտական լեզուն՝ այն համալրվեց ակկորդների համարձակ համադրությամբ, անսպասելի հարմոնիաներով։

Վերածնունդի դարաշրջանի մեկ այլ պայծառ ներկայացուցիչ էր Կառլո Ջեզուալդո դի Վենոզան (~1560-1613), Վենոզայի իշխանը, աշխարհիկ մադրիգալի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նա հայտնի էր որպես մեցենատ, լյուտնա նվագող, կոմպոզիտոր։ Ջեզուալդոն սերտ ընկերություն էր անում Տորկվատտո Տասսոի հետ։ Նրա բազում պոեմների համար գրել է երաժշտություն; այդպիսով առաջացան մեծ գեղարվեստական արժեք ունեցող մադրիգալների շարք։ Որպես ուշ Վերածնունդի ներկայացուցիչ, կոմպոզիտորը մշակեց մադրիգալի նոր տեսակ, որում առաջին տեղում էին զգացմունքները՝ բուռն և անկանխատեսելի։ Այդ պատճառով նրա ստեղծագործություններին բնորոշ են ձայնի բարձրության անկումները, ինտոնացիաներ՝ նման հոգոցների և հեկեկոցի, կտրուկ հնչող ակկորդները, տեմպի կոնտրաստային փոփոխումները։ Այդ լուծումները Ջեզուալդոի երաժշտությանը տալիս էին արտահայտիչ, հիասքանչ բնույթ։ Ջեզուալդոի ժառանգությունը կազմում է բազմաձայն մադրիգալների յոթ հավաքածու։ Այդ երաժիշտությունը այժմ էլ անտարբեր չի թողնում լսողին։