Պերես Գալդռս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Պերես Գալդռս

Պերես Գալդռս (1843—1920), իսպանացի գրող, ծնվել է 1843 թվականի մայիսի 10-ին, մահացել՝ 1920 թվականի հունվարի 4-ին, Մադրիդում

Իսպանական գրականության մեջ քննադատական ռեալիզ մի ներկայացուցիչ։ Թագավորական ակադեմիայի անդամ (1897)։ Ընտրվել է կորտեսների դեպուտատ (1886—90, 1907)։ Մոտ 80 վեպերի, ինչպես նաև շատ դրա մաների և պատմվածքների հեղինակ է։ «Ոսկյա շատրվան» (1870), «Կտրիճը» (1871) վեպերում պատմել է XIX դարի իսպանական առաջին հեղափոխությունների մասին։ 1873—1912 թվականին գրված վեպերն ամփոփված են «Ազգային դրվագներ» (հ․ 1—46) հերոսապատումում և նվիրված են Իսպանիայի պատմությանը՝ Տրաֆալգարի ճակատամարտից (1805) մինչև (1868—74) հեղափոխության պարտությունը։ «Դոնյա Պեր-ֆեկտա» (1876) և այլ վեպերի հիմքում ընկած է կալվածատիրական-կղերական հետադիմության քննադատությունը, միջնադարյան բարքերը, կաթոլիկական ֆանատիզմը։ «ժամանակակից իսպանական վեպեր»-ի (հ․ 1—25, 1881 — 1915) շարքին բնորոշ են հակաբուրժուական մոտիվներ։ «Մարիանելա» (1878) վեպում առաջին անգամ իսպպանական գրականության մեջ արտացոլված է բանվորների կյանքն ու կենցաղը։ Պերես Գալդռսը սկզբնավորել է իսպանական սոցիալական դրաման («էլեկտրա», 1901)։ Նրա ոճի առանձնահատուկ գծերն են՝ դինամիզմը, հրապարակախոսական սրությունը։ Նշանակալի ազդեցություն է թողել իսպանական ռեալիստական վեպի զարգացման վրա։


Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png