Ուրախություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Երեխաների ուրախությունը

Ուրախությունը մարդու զգացմունքներից և հույզերից մեկն է (հականիշ՝ տխրություն

Դիանա ես ուրախ եմ տեղ-տեղ երջանիկ, որ բախտի բերմամբ հանդիպեցի ՔԵԶ։ Միշտ ուրախ եղիր ու օրիգինալ ոնց կաս։ Հա ու սենց սիրուուուուուուուն

Ուրախությունը ներքին ապրում է (հաճելի զգացմունք), այն կարող է արտահայտվել նաև արտաքնապես՝ միմիկայի և մարմնի շարժումների միջիցով (ժպիտ, ծիծաղ, լաց, ուրախության ճիչ, տվյալ կուլտուրային բնորոշ ժեստեր (օրինակ՝ ձեռքերի շարժումներ, պար, ծափահարություն) և այլն)։ Տարբեր երկրներում և մշակույթներում ուրախությունն արտահայտելու ձևերը տարբեր են։

Ուրախության պատճառ կարող են հանդիսանալ՝ հաջողությունը (գործունեության որևէ բնագավառում), սիրած զբաղմունքը, ցանկալի իրի ձեռք բերումը/ունենալը, հաճելի կյանքի զգացումը, որևէ մեկի հետ շփումը, ինչ-որ նպատակին ձգտելը (և հասնելը), ծանր կամ ծավալուն աշխատանքի (ամբողջությամբ կամ հիմնական մասի) ավարտը, և այլն։

Ուրախությունը (ոչ երեխաների) կապված է նաև տվյալ միջավայրի սոցիալական և տնտեսական կյանքի հետ։

Հղումներ[խմբագրել]