Յակով Զարոբյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Յակով Ն. Զարոբյանը (նաև՝ Հակոբ, ծնվել է Արդվինում, 1908 - 1980) Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղարն էր 1960-1966 թվականներին։ Սովետական տարիներին Հայաստանի կուսակցական–պետական բյուրոկրատիայի վերնախավի ներկայացուցիչների մեծ մասը հիմնականում առաջնորդվում էր ոչ թե ազգային պետական մտածողությամբ, այլ զուտ անձնական նեղ շահերով, թեև հանրապետության իշխանության վերին ատյաններում կային նաև հայ ժողովրդին նվիրված և նրա ազգային պետական շահերին ծառայելու ձգտումով օժտված ազնիվ կուսակցական, պետական գործիչներ։ Նրանցից մեկն էր Յակով Զարոբյանը։ Վերջինս, իր ծավալած ազգանվեր գործունեության շնորհիվ, մինչև այժմ երախտագիտությամբ է հիշվում հայ ժողովրդի կողմից։

Կենսագրություն[խմբագրել]

Ընտանիքի հետ միասին, նա Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ տեղափոխվում է Ռուսաստան։ 1925-1941 թթ. Խարկովում աշխատել է որպես գործարանային բանվոր ։ 1932 թ. ընդունվել է Կոմունիստական կուսակցություն և 1939 թ. դարձավ Խարկով ֆաբրիկայի Կուսակցության կոմիտեի քարտուղար։ 1949 թ. դարձավ այդ բաժանմունքի Կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական Կոմիտեի ղեկավար։

Ապա 1950 թ. դարձել է Հայկական Կոմունիստական կուսակցության Երևանի կոմիտեի Քարտուղար, իսկ 1952 թ. ապրիլ ամսին՝ Հայաստանի Անվտանգության փոխնախարար։ Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղարն էր 1960-1966 թվականներին։

Զարոբյանի անմիջական նախաձեռնությամբ Երևանում, Ծիծեռնակաբերդի բարձունքի վրա, սկսվեցին 1915 թվականի Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձան–կոթողի կառուցման աշխատանքները։ Սակայն ԽՍՀՄ–ում տիրապետող կայսերական–կոմունիստական վարչակարգը չէր հանդուրժում հանրապետություններում ազգային նկարագիր ունեցող նման գործիչների գոյությունը և նրանց հեռացնում էր իշխանության վերին օղակներից։ Այդպես վարվեցին նաև Զարոբյանի հետ։

Նրան հաջորդել է Անտոն Քոչինյանը 1966 թ.։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

10-րդ դասարանի Հայաստանի Պատմության դասագիրք, 1993 թ.։

[1]