Հեկզամետր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Հեկզամետր (հին հուն.՝ ἑξάμετρον , որից ἕξ — «վեց» և μέτρον — «չափ»), անտիկ տաղաչափության ամենատարածված ձևերից մեկը[1]։ Հեկզամետրյան բանատողը բաղկացած էր վեց ոտքից՝ առավել տարածված ըմբռնմամբ՝ հինգ դակտիլ և վերջում մեկ քորեյ։ Դասական անտիկ չափական ոտանավորի երեք հիմնական չափական ձևերից մեկն է, ամենագործածականը անտիկ պոեզիայում։

Հայկական պոեզիա[խմբագրել]

Հայ պոեզիայում հեկզամետրը իր իսկական իմաստով երևան չի գալիս, քանի որ դակտիլն ու քորեյը հայերենի համար բնորոշ չեն։ Սակայն երբեմն հեկզամետր ասելով հասկանում են պարզապես վեց տարբեր ոտքից բաղկացած բանատող, որպիսին հայ պոեզիայում օգտագործել է օր.՝ Չարենցը (տե՛ս նրա դիստիքոսները «Գիրք ճանապարհի» ժողովածուում)։

Տես նաև[խմբագրել]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. Էդ. Ջրբաշյան, Հ. Մախչանյան (1980)։ Գրականագիտական բառարան։ Երևան: «Լույս», էջ 182-183։