Կոմս Մոնտե-Քրիստո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox book.png
Կոմս մոնտե Քրիստո
Le Comte de Monte-Cristo
Louis Français-Dantès sur son rocher.jpg
Ժանր պատմավեպ,
արկածային վեպ
Հեղինակ Ալեքսանդր Դյումա
Երկիր Ֆրանսիա Ֆրանսիա
Բնագիր լեզու ֆրանսերեն
Գրվել է 1844-1845 թթ.
Թարգմանիչ Սուրեն Վահունի
Հայերեն հրատ. 1966 թ.
Շարք երկու հատորով
Իֆ ամրոցը 2009 թ.
Մոնտե-Քրիստո կղզին

«Կոմս մոնտե Քրիստո» (ֆր.՝ Le Comte de Monte-Cristo), Ալեքսանդր Դյումա հոր լավագույն և հայտնի վեպերից է, գրվել է 1844-45 թթ.։

Բովանդակություն[խմբագրել]

Հեղինակը պատմում է մի տղայի՝ Էդմոն Դանտեսի՝«Փարավոն» նավի նավապետի մասին,ով երջանիկ է և պատրաստվում է ամուսնանալ իր սիրած աղջկա՝ Մերսեդեսի հետ։ Սակայն նրա երջանկությունը երկար չի տևում։ Նրա թշնամիները նախանձելով նրան իր հաջողությունների համար, մեղադրում են Էդմոնին Բոնապարտիստության մեջ, ինչը այն ժամանակ մեղք էր համարվում և բանտարկում են նրան ծովի ծոցում դտնվող Իֆ ամրոցում։ Այնտեղ բանտում նրանից բացի կար մի ծերունի,որին համարում են խելագար և ով տարիներ շարունակ օգնում է նրան և սովորեցնում փիլիսոփայություն, մաթեմատիկա, քիմիա, ֆիզիկա։ Ծերունին պատմում է նաև իր գանձի մասին, որը թաքցված է Մոնտե Քրիստո կղզում։ Սակայն ծերունին հիվանդանում է,կաթված ստանում և մահանում։ Նրան դնում են մի պարկի մեջ, որպեսզի նետեն ծովը, որը համարում էին այդ ամրոցի գերեզմանատուն։ Դանթեսը այն անցքով, որը փորել էին ինքն ու ծերունին հաղորդակցության համար, մտնում է պարկի մեջ։ Նրան հաջորդ օրը նետում են ծովը առանց հասկանալու, որ պարկի մեջ ոչ թե ծերունու դին է, այլ Էդմոնը։

Նա մի նավի միջոցով հասնում է Մոնտե Քրիստո կղզին, գտնում գանձը և ներկայանում է բոլորին որպես Կոմս Մոնտե Քրիստո ...

Նշանավոր խոսքեր գրքից[խմբագրել]

Երջանկությունը կուրացնում է մարդուն ավելի, քան հպարտությունը…

Մարդ միշտ շտապում է երջանիկ լինել, իսկ ով շատ է տառապել, դժվարությամբ է հավատում իր երջանկությանը…

Ցույց տուր, որ քեզ հարգում ես և քեզ կսկսեն հարգել…

Մի բանի համար երկու անգամ պատասխան չեն տալիս…

Ամեն մի մարդ իր մոլորությունն ունի…

Նրանք ատում են ինձ, ուրեմն վախենում են ինձնից…

Կան բառեր, որոնք երկաթե դռան պես փակում են խոսակցությունը…

Կան առաքինություններ, որոնք սահմանն անցնելով դառնում են արատ…

Տանջված սրտերի համար ուրախությունն ասես ցող լինի, որն ընկնում է տապից չորացած հողի վրա…Սիրտն ու հողը կլանում են բարերար խոնավությունը, բայց կողմնակի աչքն այդ չի նկատում…

Կանայք օժտված են անսխալ կանխազգացումով, ունեն իրենց հորինած հանրահաշիվը, որի օգնությամբ կարող են բացատրել ցանկացած հրաշք…

Հարազատները, որոնցից զրկվել ենք, հանգչում են ոչ թե հողում, այլ մեր սրտերում։ Այդպես է Աստծո կամքը, որպեսզի նրանք միշտ մեզ հետ լինեն…

Ամեն մարդ պետք է իր պարտքը կատարի հայրենիքի հանդեպ։ Ոմանք տալիս են նրան իրենց տաղանդը, ոմանք աշխատանքը, մյուսներն անքուն պահակ են կանգնած կամ զոհում են իրենց կյանքը հանուն նրա…

Այս աշխարհում չկա ո՛չ երջանկություն, ո՛չ դժբախտություն. թե մեկը, թե մյուսը հարաբերական են. միայն նա, ով անսահմանորեն դժբախտ է եղել, կարող է անսահման երջանկություն զգալ…Պետք է մահ փափագել, կյանքի քաղցրությունը զգալու համար…

Քանի դեռ Աստված ապագայի վարագույրը փակ է պահում մարդկանց համար, մարդկային ամբողջ իմաստությունը պարփակված է երկու բառի մեջ. սպասել և հուսալ…

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]