Խորեն Սարգսյան
Խորեն Սարգսյան (1891, դեկտեմբեր 2 - 1970, ապրիլ 4) - հայ գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր (1967), ՀՍՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1961), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934-ից:
Ծնվել է Շուշիում: Սկզբնական կրթությունը ստացել է Բաքվում: 1917-ին ավարտել է Պետրոգրադի համալսարանի պատմա-բանասիրական ֆակուլտետը: 1921-ին փոխադրվել է Երևան և աշխատանքի անցել Հայաստանի գիտական ինստիտուտում որպես գիտաշխատող: 1922 - 1924-ին եղել Է Երևանի պետական կենտրոնական թանգարանի արխիվային բաժնի վարիչը: Այնուհետև ռուսերեն է դասավանդել Երևանի հայկական ռազմական դպրոցում և մանկավարժական տեխնիկումում: 1930 - 1936-ին դասավանդել է Երևանի պետական համալսարանում, միաժամանակ պետական թանգարանում աշխատել է որպես գրական կապերի բաժնի վարիչ: Հետագայում աշխատել է որպես գրական թանգարանի տնօրեն, Արմֆանի գրականության և լեզվի ինստիտուտի գիտաշխատող, գիտական քարտուղար, ապա նույն ինստիտուտի դիրեկտոր: 1943-1947-ին ՀՍՍՀ ԳԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի դիրեկտորն էր, 1947-ից մինչև մահը` նույն ինստիտուտի հայ հին գրականության սեկտորի վարիչ: 1964-ին, առանց դիսերտացիայի պաշտպանության, նրան շնորհվել է բանասիրական գիտությունների դոկտորի աստիճան: Ռուսերեն լույս են տեսել նրա «Նալբանդյանը և լեզվի հարցերը» (Երևան, 1956), «Գրականության և կյանքի արահետներով» (Երևան,1974) գրքերը: Մահացել է Երևանում:[1]
[խմբագրել] Խ. Սարգսյանի երկերի մատենագրությունը
- Վահան Տերյան, Երևան, Պետհրատ, 1926, 36 էջ:
- Լևոն Շանթ, Երևան, Պետհրատ, 1930, 135 էջ:
- Հայրենական պատերազմը և գրականությունը, Երևան, 1946, 198 էջ:
- Մանուկ Աբեղյանը և հայ հին գրականությունը, Երևան, 1946:
- Նալբանդյանի գրական ստեղծագործությունը, Երևան, 1960, 327 էջ:
- Ստեփան Զորյան, Երևան, 1960, 327 էջ:
- Սայաթ-Նովա, Երևան, 1963, 127 էջ:
- Տասնամյակների միջով, Երևան, 1966, 256 էջ:
[խմբագրել] Աղբյուրներ
- ↑ Հայկ Խաչատրյան (1981). Գրական տեղեկատու. Երևան: «Սովետական գրող», էջ 398-399.
