Խառը տնտեսության տեսություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Խառը էկոնոմիկայի տեսություն, բուրժուական-ռեֆորմիստական տեսություն, ըստ որի՝ զարգացած կապիտալիստական երկրների էկոնոմիկան, պետության տնտեսական գործունեության մասշտաբների ընդլայնման պատճառով, մասնավոր ձեռնարկատիրական համակարգից վերածվել է միմյանց փոխադարձաբար լրացնող մասնավոր և պետական սեկտորներից կազմված խառը էկոնոմիկայի։ Տեսությունը մշակել է Վ. Զոմբարտը XX դարի 20-ական թթ.։ Խառը էկոնոմիկայի տեսության ջատագովները պնդում են, որ ժամանակակից էկոնոմիկան հսկում են հասարակությունն ու մասնավոր ինստիտուտները՝ իբր ժողովրդի «սոցիալական բարեկեցությունը» բարձրացնելու նպատակով, և որ բուրժուական պետության ֆունկցիաներում կատարված «հեղափոխության» շնորհիվ նրա տնտեսական և սոցիալական գործունեությունը կարող է վերացնել կապիտալիզմի հակասությունները, ապահովել էկոնոմիկայի անճգնաժամ զարգացում, բարձր աճ և կայուն տեմպեր։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png