Ժան Ռենո
| Ժան Ռենո | |
|---|---|
 |
|
| Բնագիր ԱԱՀ | Խուան Մորենո-ի-Էրերա Հիմենես |
| Հասակը` | 188 սմ |
| Ծնվել է` | հուլիսի 30, 1948 |
| Ծնվելու վայր` | Կասաբլանկա (Ֆրանսիական պրետեկտարատ Մարոկկո) |
| Ազգություն` |  Ֆրանսիա |
| Մասնագիտություն | Դերասան |
| Ակտիվ շրջան | 1974–այժմ |
| Ժանրեր | Կատակերգություն, Մարտական, Արկածային |
| Ընտրանի | "Լեոն", "Եկվորներն Ամերիկայում", "Սիրո բանաձև ամուսնության գերիների համար" |
| Ամուսին(ներ) | Ժենևևա Ռենո (ամուսնալուծված) (2 երեխա), Նատալյա Դիշկևիչ (ամուսնալուծված) (2 երեխա), Զոֆիա Բորուկավ (2 երեխա) |
| Երեխա(ներ) | 6 երեխա |
| էջ IMDb-ում | ID 0000606 |
| էջ ԿինոՊոիսկ-ում | ID 11505 |
Ժան Ռենո (ֆր.՝ Jean Reno [ˈʒɑ̃ ʁeˈno] (իրական անունը` Խուան Մորենո-ի-Էրրերա Հիմենես (իսպ.՝ Juan Moreno y Herrera Jiménez)); հուլիսի 30 1948, Կասաբլանկա, Ֆրանսիական պրոտեկտորատ Մարոկկո), ֆրանսիացի դերասան իսպանական ծագումով: Նկարահանվել է սկսած 1979 թ-ից: Առաջին նշանակալից դերը համարվում է «Լեոն» ֆիլմը:
Բովանդակություն |
Վաղ տարիները [խմբագրել]
Ժան Ռենոն ծնվել է Կասաբլանկայում, Մարոկո: Նրա հայրն ու մայրը իսպանացիներ են և Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի դիկտատուրայի պատճառով իրենց երկրից փախել են հյուսիսային Աֆրիկա: Երբ տղան 12 տարեկան էր, նրա ընտանիքը տեղափոխվեց Փարիզ: Նրա հայրը` Խուանը աշխատում էր լինոտիպիտի (տողաշար մեքենա) վրա աշխատող: Ռենոյի մայրը դերձակուհի էր և մահացել է, երբ Ռենոն դեռևս 17 տարեկան էր:[1] Ռենոն ունի մի փոքր քույր` Մարի Թերեզա անունով:
Ֆրանսիայում նորմալ կյանք ունենալու համար անհրաժեշտ էր այնտեղի քաղաքացիություն և այն ձեռք բերելու համար Ռենոն ստիպված ծառայության անցավ ֆրանսիական բանակում: [1]
Դերասանությամբ Ռենոն որոշել է զբաղվել դեռ վաղ տարիներից:
 |
Ես միշտ ուզեցել եմ դերասան լինել և ուրիշ մասնագիտության մասին չեմ էլ մտածել: Ես պաշտում եմ իմ մասնագիտությունը և երբեք էլ չեմ կասկածել, որ այն կկերակրի ինձ: Ես ինքս ինձ ասել եմ, որ ինձ մոտ կհաջողվի եթե ոչ կինոյում, ապա գոնե բեմում
— Ժան Ռենո
|
 |
- Փարիզում նա սկսեց այցելել թատերական դպրոց, որտեղ ժամանակին սովորել էին այնպիսի աստղեր, որոնք էին Կլոդ Բրասերը, Դիդյե Ֆլամանը: Բացի այդ նա ցանականալով օգնել իր հորը կատարել է աշխատել է ամենատարբեր ոլորտներում` վարորդ, մաքսատան աշխատող և հաշվապահ: Դերասանական ուղին ընտրելով դերասանը որոշեց կրճատել իր երկար "Խուան Մորենո-ի-Էրերա Հիմենես" անունը, քանի որ այն ֆրանսիական դերասանի անվան նման չէր: Նա իսպանական Խուանը փոխարինեց ֆրանսիական Ժանով, իսկ իր Մորենո ազգանվան երկու տառերը կրճատեց և արդյունքում հայտնվեց Ժան Ռենո անունը:[1]
Դերասանական կարերիան [խմբագրել]
Կարերիայի սկիզբը [խմբագրել]
Ավելի ուշ, թատրոնով տարվելով, Ժան Ռենոն դերասանական վարպետության դասընթացներ է առավ Ռենե Սիմոնի դրամատիկական թատրոնում և 1974 թ.-ից բա արդեն հաջողությամբ խաղում էր հեռուստատեսությունում, իսկ ապա և "Ecce Homo"-յի թատերական բեմում: Էկրանի վրա նրա առաջին աշխատանքը եղավ «Օրական մի գաղտնիք» հեռուստասերիալում մարմնավորած փոքր դերով: Իսկ լայնամետրաժ կինոյում դերասանի դեբյուտը հանդիսացավ «Գողացված նկարի հիպոթեզ» ֆիլմում տարած դերը: Դրանից հետո հետևեցին տարբեր մասշտաբի դերեր քիչ նշանակալից ֆիլմերում: Բարձր հասակի պատճառով սկզբում նրան միայն տալիս էին կոպիտ, դաժան կերպարների դերեր: 1980-1985 թթ. նա նկարահանվեց 18 ֆիլմերում: Բայց դա այն չէր: Չնայած թատերական դերերում ունեցած հաջողությանը, Ժանի կինոկարերիան չէր ստացվում: Երկար ժամանակ նա ստվերում մնաց: Նրա ոչ մի ռեժիսորի կողմից ուշադրության չէր արժանանում տարօրինակ արտաքին տեսքի պատճառով: Մնում է միայն ենթադրել, թե ինչ կլիներ Ժան Ռենոյի ճակատագիրը, եթե նա չհանդիպեր Լյուկ Բեսոնի հետ և չդառնար նրա թալիսման աստղը:
1981 թ.-ին նկարահանելով Ժան Ռենոյին «Նախավերջինը», իսկ այնուհետև 1983 թ.-ին «Վերջին Պայքարը» ֆիլմերում, 26-ամյա ռեժիսորը, որը տարիքով փոքր էր Ռենոյից, ի դեմս նրա գտավ համախոհի և ընկերոջ: 1985 թ.-ին նրան «Մետրո» ֆիլմում թմբկահարի դեր տալով, նպաստեց դերասանի հաջողության բարձրացմանը միանգամից մի քանի աստիճանով: Այդ դերը ոչ միայն ճանաչում ձեռք բերեց երիտասարդ Ժան Ռենոյին, այլ նաև նրա լուրջ կարերիայի զարգացման հիմքը դարձավ, չնայած այն հանգամանքին, որ նա միայն երկրորդ պլանի դերասան էր: Այդ ֆիլմում հիմնականում համբավը հասավ գլխավոր դերակատարին` «անմահ լեռնցի» Քրիստոֆեր Լամբերին:
Նկարահանվելով «Հեռախոսը միշտ զանգում է երկու անգամ», «Զուտ անձնական գործ է» և «Կարմիր գոտի» ֆիլմերում, Ռենոն Բեսոնի «Երկնագույն անդունդ» ֆիլմում` մարմնավորելով գլխավոր հերոսներից մեկին` սուզորդ Էնցո Մոլինարիին, որը իր չեմպիոնի կորցրած տիտղոսը վերականգնելու համար առանց ակվալանգի խորասուզվում է և մահանում: Կենսուրախ Էնցոն աստիճանաբար դառնում է ֆիլմի գլխավոր հերոսը, որի մահով ֆիլմը կորցնում է իր դինամիկան, իսկ հանդիսատեսը` հետաքրքրությունը: Այս դերի համար Ժան Ռենոն նոմինացվել է Սեզար մրցանակով:[1]
1990-ական թվականները [խմբագրել]
1990 թ.-ին լույս տեսած վարձու մարդասպան աղջկա մասին պատմող «Նիկիտա» ֆիլմում Ժան Ռենոն առաջին անգամ մարմնավորեց պրոֆեսիոնալ մարդասպանի կերպար, որի կերպարը նրա համար դարձավ հարազատ: Այս դերից հետո նրան շատերն անվանում էին «կապույտ էկրանի լավագույն մարդասպան»: «Մինչ «Նիկիտան» ես ոչ մի նկարահանման առաջարկ չէի ստանում: Իսկ այդ ֆիլմից հետո ինձ հրավիրում էին մասնակցելու խելագառ մարդասպանի դերերի: Ես բոլորին մերժեցի և անգամ Մայքլ Մանին, որն ինձ հրավիրեց խաղալու «Ձեռնամարտ» ֆիլմում: Իրականում սրիկաների դերեր խաղալը վտանգավոր թակարդ է, երբ դեռ չես հասցրել քեզ ցույց տալ, որ դեռ ինչերի ես ընդունակ». ասել է Ժան Ռենոն: Էկրանում ընդամենը 15 րոպե հայտնված հոգեհիվանդ «հավաքարարի» կերպարը այնքան էր տպավորել Բեսոնին, որ նա որոշեց վերամշակել այդ կերպարի բնավորությունը և նրան նվիրել մի ամբողջ ֆիլմ: Ժան Ռենոյի կերպարը` պրոֆեսիոնալ մարդասպան Վիկտորը, այնքան էր տպավորել հանդիսատեսներին, որ նրա մահվան տեսարանի ժամանակ նրանք արտասվում էին: Հենց Վիկտորն էր նախատիպ հանդիսացել չորս տարի անց հայտնի Լեոնի կերպարի ստեղծելուն Լյուկ Բեսոնի համանուն ֆիլմում, որը 45-ամյա Ժան Ռենոյի բերեց համաշխարհային ճանաչման:
Չսափրված, անգրագետ և միայնակ բարի, տխուր աչքերով կիլլերը մինչև հիմա հանդիսանում է դերասանի այցեքարտը: Նրա էկրանի հերոսը չնայած իր մեծ ուժերին, ունենալով նաև որոշ թուլություն, դարձավ թմրամոլ ոստիկանի որբացած աղջկա` Մատիլդայի միակ ընկերը: Մաթիլդայի դերը հիանալիորնե խաղում էր Նատալի Փորտմանը: Պրոֆեսիոնալ մարդասպանի և փոքրիկ անպաշտպան աղջկա հարաբերությունների հուզիչ տեսարանը չկարողացավ աննկատ մնալ ո'չ կինոքննադատների աչքերից, ո'չ էլ հանդիսատեսների: Ժան Ռենոն «Լեոն» ֆիլմի համար Ֆրանսիական կինոակադեմիայի կողմից արժանացավ պարգևի: Այսպես Լյուկ Բեսոնի և Ժան Ռենոյի համար ճանապարհ բացվեց դեպի Հոլիվուդ:
90-ական թվականների սկզբերին Ժան Ռենոն նկարահանվել է նաև «Ոսկե դիմակով մարդը», «Փախուստ արդարադատությունից», «Խելացնորություն» և «Ժլատը» ֆիլմերում, որոնք նրան այնքան էլ հաջողություն չբերեցին: Այդ տարիներին նա հնչյունավորել է նաև Մուֆասա կերպարին «Առյուծ արքան» մուլտֆիլմի ֆրանսիալեզու տարբերակում: Բնօրինակի հնչյունավորման վրա աշխատել էր Ջեյմ Էրլ Ջոնսը: Այդ ժամանակաշրջանում նրա հաջողված ֆիլմերից եղան նաև Մեգ Ռայանի և Քևին Քլայնի մասնակցությամբ «Ֆրանսիական համբույր» (1995), «Հիմարները» (1995) և «Յագուար» (1996) ֆիլմերը: Իսկ 1993 թ.-ին նա Քրիստեան Կլավյեի հետ նկարահանվեց «Եկվորները» ֆիլմում, որի համար նրան ներկայացրեցին Սեզար կինոմրցանակի, իսկ 5 տարի անց նկարահանվեց ֆիլմի երկրորդ մասը` «Եկվորները 2. Ժամանակի միջանցքները», իսկ ևս երեք տարի անց նկարահանվեց «Եկվորներն Ամերիկայում» (2001) ֆիլմը, որը հանդիսանում էր նախորդ երկու ֆիլմերի ամերիկյան տարբերակը:
Կարերիայի սկիզբը Հոլիվուդում [խմբագրել]
«Առաջին անգամ ես զգացի, որ կարող եմ նկարահանվել Հոլիվուդում, երբ նկարահանում էինք «Լեոն» ֆիլմը: Մենք ընկերներով գնացինք Լոս-անջելոսյան ռեստորան և այնտեղ մի մատուցող ինձ մատնացույց արեց և ասաց «Նի-կի-տա»: Այդ մատուցողն առաջին անձն էր, որ իմ մեջ ցանկություն առաջացրեց կարերիա սկսել Հոլիվուդում». հիշում է Ժան Ռենոն:
Առաջին դերը, որ դերասանին Հոլիվուդում առաջարկեցին, դա Մոնտակլմի դերն էր «Վերջին մոհիկանը» ֆիլմում, բայց այդ դերը վերջում տվեցին Պատրիս Շերոյին: «Նրանք նրբաճաշակ մարդ էին որոնում: Ամերիկայում Ֆրանսիայի նկատմամբ կարծիքն աղավաղված է: Մենք միշտ ստիպված ենք լինում ապացուցել, որ ունենք հումորի զգացում, քանի որ ֆրանսիացիներին նրանք համարում են չափազանց լուրջ». ասել է Ռենոն:
Մի տարի անց Բրայան դե Պալման իր ֆիլմի համար տպավորիչ ֆրանսիացի էր ման գալիս: Դիտելով Ռենոյի մասնակցությամբ «Վերջին մարտը» ֆիլմը, նա հասկացավ, որ Ռենոն այն դերասանն է` ով կարող է տպավորություն գործել առանց մի բառ իսկ ասելու: Նա անմիջապես Ռենոյին առաջարկեց Ֆրանց Կրիգերի դերը «Առաքելությունն անիրագործելի է» (1996) ֆիլմում որտեղ գլխավոր որպես գլխավոր դերակատար հանդես էր գալու Թոմ Քրուզը: Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ:
Դերասանը կարճ ժամանակում հոլիվուդյան փառքի արժանացավ: Լյուկ Բեսոնը գրեց Հինգերորդ տարրը ֆիլմի սցենարը, որպես գլխավոր դերակատար ի նկատի ունենալով Ռենոյին, բայց պրոդյուսերները այդ դերի համար առաջարկեցին ամերիկյան «ամուր ընկույզին`» Բրյուս Ուիլիսին: Բայց ճակատագիրը նրան մի տարի հետո հետաքրքիր անակնկալ մատուցեց: Նրան առաջարկեցին նկարահանվել «Գոձիլա» (1998) ֆիլմերում, հանուն որի Ռենոն հրաժարվեց «Մատրիցա» ֆիլմում իրեն առաջարկած «Գործակալ Սմիթի» դերից: «Գոձիլա» ֆիլմն ավելի մեծ հաջողություն ունեցավ, քան «Հինգերորդ տարրը»: «Գոձիլլայում ես մարմնավորում էի ամենադրական տղաներից մեկին: Իմ խնդիրն էր ուղղել չարիքը, որը կատարվել էր Ֆրանսիայում Խաղաղ օվկիանոսում ատոմային փորձարկումների ժամանակ: Նրանց պայթյուններն արթնացրել են Գոձիլային և վերջինս գնացել է Նյու Յորքն ավերելու: Ի միջի այլոց, Ֆրանսիան իսկապես փորձարկումներ է արել Խաղաղ օվկիանոսում». ասել է Ժան Ռենոն:
1990-ականների ժամանակաշրջանում Ժան Ռենոյի ամենալուրջ աշխատանքը համարվում է Վինսենտի դերը «Ռոնին» (1998) ֆիլմում, որտեղ դերասանի խաղընկերն էր հանճարեղ Ռոբերտ Դե Նիրոն: Ժան Ռենոյի հերոսը մաքսիմալ կերպով ձգտում էր այն կերպարին, որը Ժան Ռենոն ստեղծում և կատարելագործում էր իր կինոկարերիայի ընթացքում` մահվան սահմանագծին գտնվող լռակյաց պրոֆեսիոնալ: Զգացմունքներ արտահայտվելու ժլատությունը հատուկ էմոցիոնալ ազդեցություն է ստեղծում, որի հետևանքով Ժան Ռենոն անխուսափելիորեն իրեն է ձգում հանդիսատեսներին:
Այս ժամանակաշրջանում Ռենոն նաև նկարահանվել է «Սոլեյ քույրերը» (1997), «Տեղ գերեզմանոցում» (1997) և «Կախարդական սերը» (1997) ֆիլմերում:[1]
Կարերիան 2000-ականներում [խմբագրել]
2000 թ. լույս տեսավ «Բոսորագույն գետեր» ֆիլմը, որը համանուն վեպի էկրանավորումն էր: Ֆիլմում Ժան Ռենոն մարմնավորում է հմուտ ոստիկանը, որը երիտասարդ գործընկերոջ հետ հետաքննում է Գրենոբեյլից քիչ հեռու գտնվող սարերում խորհրդավոր սպանությունների շարքը: «Նկարահանումները բավականին դժվար էին և լարված: Մենք ֆիզիկապես էին հոգնում, քանի որ նկարահանումները իրականացվել են սառցներում: Ֆիլմի հանգուցալուծումը իրականացել է բավականին բարձր տեղանքում». հիշում է Ժան Ռենոն: Էքստրեմալ պայմաններում աշխատելով դերասանները բավականին հյուծվել էին:
«Բոսորագույն գետեր» ստեղծագործության մասին Ռենոն առաջին անգամ իմացել է 1998 թ.-ին` «Եկվորները 2. Ժամանակի միջանցքները» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ, երբ Քրիստեան Կլավյեն մեկնել է գիրքը և ասել. «կարդա, չես փոշմանի»: Ժան Ռենոն մի շնչով կարդացել է 400 էջանոց գիրքը, բայց չէր կարող անգամ երազել Պիեռ Նիմանի դերի մասին: Իմանալով, որ Ալեն Գուդմանը գնել է վեպի էկրանավորման իրավունքները և «Gaumont» կինոընկերությունը պատրաստվում է այն նկարահանել, Ժան Ռենոն միանգամից առաջարկել է իր թեկնածությունը Պիեռ Նիմանի դերի համար: Ռենոն այն ժամանակ 52 տարեկան էր և 20 տարի համագործակցել էր այդ կինոընկերության հետ: Երկար ժամանակ ԱՄՆ-ում աշխատելով Ռենոն վաղուց էր երազում վերադառնալ հայրենի Ֆրանսիա, բայց հարմար և ուժեղ ֆիլմ էր փնտրում: Դա էլ եղավ Մատյո Կասովիցի «Բոսորագույն գետեր» ֆիլմը: Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ և չորս տարի անց Ժան Ռենոյի մասնակցությամբ նկարահանվեց ֆիլմի շարունակությունը` «Բոսորագույն գետեր 2. Ապոկալիփսիսի հրեշտակները» ֆիլմը:
Այնուհետև Ժան Ռենոն նկարահանվեց ֆրանսիական «Վասաբի» (2001) ֆիլմում: 2006 թ.-ին նա Սթիվ Մարտինի հետ նկարահանվեց «Վարդագույն ընձառյուծ» ֆիլմում` մարմնավորելով Գիլբերտ Պոնտոնի դերը: 2006 թ.-ին նա մարմնավորում է ոստիկան Կապիտան Բեզու Ֆեչի դերը Ռոն Հովարդի «Դա Վինչիի ծածկագիրը» ֆիլմում: Ֆիլմում նրա խաղընկերներն էին Թոմ Հենքսն ու Օդրի Տատուն: Բայց այս ժամանակաշրջանում նրան ամենահաջողված ֆիլմերից էին «Եկվորները» և «Կորսիկացին» ֆիլմերը, որտեղ նրա խաղընկերն էր Քրիստեան Կլավյեն:
Բացի ֆիլմերից նա PlayStation 2 խաղային կցորդի «Onimusha 3: Demon Siege» խաղի համար հնչյունավորել է կերպարներից մեկին, որը շատ է նման իրեն: Բացի այդ նա հանդես է եկել մի շարք ամերիկյան գովազդներում:
Անձնական կյանքը [խմբագրել]
Դերասանն իր ազատ ժամանակը նախընտրում է անցկացնել ընտանիքի և ընկերների շրջապատում: Նա ապրում է Փարիզի հարավում գտնվող փոքրիկ քաղաքում:[2] Ժան Ռենոն միշտ մեծ հաջողություն է ունեցել կանանց շրջանում: Նա ամուսնացած է եղել երեք անգամ: Ռենոն առաջին անգամ ամուսնացել է իր համադասարանցու` Ժենևևայի հետ: Նրանք ունեն երկու զավակ: Դուստրը` Սանդրան ծնվել է 1978 թ.-ին, իսկ որդին` Միքայելը 1980 թ.-ին: Ամուսինները ամուսնալուծվեցին, երբ Ժան Ռենոն սիրավեպ սկսեց լեհ մոդել Նատալյա Դիշկևիչի հետ, որը դարձավ Ժանի երկրորդ կինը: Այդ ժամանակ Ժան Ռենոն դեռ նոր էր սկսել իր կարերիան:[2]
Ժան Ռենոն ամուսնացավ Նատալյայի հետ և նրանք համատեղ ապրեցին 5 տարի:[2] Նրանց որդին` Թոմը ծնվել է 1996 թ.-ին, իսկ աղջիկը` Սերենան ծնվել է 1998 թ.-ին: Ռենոն և Նատալյան ամուսնալուծվեցին 2001 թ.-ին:
2006 թ.-ին Ժանն ամուսնացավ ռումինական մոդել և դերասանուհի` Սոֆի Բորուկայի (1971) հետ: Նրանց հարսանիքի խաչեղբայրը Ժան Ռենոյի հարևան և ընկեր Նիկոլա Սարկոզին էր, որն այդ ժամանակ Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարարն էր: 2009 թ.-ի հուլիսին ծնվեց Սոֆիի և Ժանի առաջնեկը: Տղան ուներ 3.2 կգ քաշ և 50 սմ հասակ: Նրան կոչեցին Սիելո անունով: 2011 թ.-ի սեպտեմբերի 8-ին Ժանի ընտանիքը ևս համալրվեց մի որդով, որին անվանեցին Դին:[3]
Մի անգամ Ռենոն հայտարարել է, որ կինոկարերիան կլքի 60 տարեկանում և իր ամբողջ կյանքը կնվիրի իր ընտանիքին: Նա արդեն վաղուց անցել է այդ տարիքային շեմը, բայց նմանատիպ հերոսը չէր կարող հենց այնպես լքել կինոն և նա մնաց: Նա մինչև հիմա էլ մեծ հաջողությամբ խաղում է երկու իրարամերժ դերեր` կատակերգական և մարտական: Այսպիսով նա 2009 թ.-ին հանդես եկավ երկու ամերիկյան կատակերգություններում` «Վարդագույն ընձառյուծ 2» և «Սիրո բանաձև ամուսնության գերիների համար» ֆիլմերում, ինչպես նաև միևնույն ժամանակ նկարահանվել է «Շուրջկալում», «Ինկասատոր» և «22 փամփուշտ» ֆիլմերում:[2]
Ժան Ռենոն ունի երեք տուն, որոնք գտնվում են Փարիզում, Լոս Անջելեսում և Մալայզիայում:
Նա Էլվիս Փրեսլիի մեծ երկրպագուն է և նույնիսկ նրա երգելաձևը բեմադրել է «Գոձիլա» ֆիլմում:
Ժան Ռենոն և «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնը [խմբագրել]
Միջազգային կինոփառատոն Ոսկե ծիրանը վեցերորդ անգամ տեղի է ունեցել 2009 թ.-ի հուլիսի 12-ին ֆրանսիական ռեժիսոր Լորեն Տյուելի «Փակ շրջան» (Le Premier cercle) ֆիլմով, որի գլխավոր դերակատարը Ժան Ռենոն է:
Ֆիլմը պատմում է հանցագործ գերդաստան Մալաքյանների պատմությունը, որտեղ երիտասարդ տղան փորձում է ըմբոստանալ իր հոր` Մալքայանների գերդաստանի գլխավորի, իշխող կամքի դեմ: Տղան փորձում է վերջ տալ հանցագործ կյանքին և սկսել նոր, ինքնուրույն կյանք:
Ֆիլմի պրոդյուսեր Ալեն Թերզյանը Երևանի մամլո ասուլիսի ժամանակ ասել է, որ «Փակ շրջան» ֆիլմի գլխավոր դերակատար ֆրանսիացի դերասան Ժան Ռենոն հիանալի է մարմնավորել իր հայ հերոսին: Ֆիլմի ներկայացումից հետո հանդիսատեսների կարծիքները բաժանվեցին երկու խմբի` ոմանք վիրավորական էին համարում նման հայ հերոսի կերպարը, իսկ մյուս մասն էլ այն ընդունեց ցնծությամբ:
Այդ առումով Թերզյանը գրել է, որ «Փակ շրջան» ֆիլմը փորձում էր հանդիսատեսին հասցնել հայ ընտանիքի հիմնական արժեքները` հոր սերը դեպի որդին և փոխադարձ հոգատարությունը միմյանց նկատմամբ:[4]
Պարգևները [խմբագրել]
- հուլիսի 13, 1999 թ. — Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանի ասպետ[5]
- մայիսի 14, 2003 թ. — Ազգային ավանդի շքանշանի սպա[6][7]
- նոյեմբեր 23, 2007 թ. — Արվեստի և գրականության շքանշանի սպա[8]
- հուլիսի 11, 2008 թ. — Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանի սպա[9]
Ֆիլմագրություն [խմբագրել]
Արտաքին հղումներ [խմբագրել]
 |
Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել Ժան Ռենո կատեգորիայում։ |
Հղումներ [խմբագրել]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 «nerusactors.ru/biography/jean_reno; Ժան Ռենո»։ http://nerusactors.ru/biography/jean_reno։ Վերցված է 2012 Օգոստոսի 13։
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 «http://tv.akado.ru/persons/; Ժան Ռենո»։ http://tv.akado.ru/persons/gan_reno.html։ Վերցված է 2012 Օգոստոսի 13։
- ↑ «renofilm.ru; Ժան Ռենո»։ http://renofilm.ru/post.php?id=1։ Վերցված է 2012 Օգոստոսի 13։
- ↑ «nerusactors.ru/biography/jean_reno; Ժան Ռենոն և Ոսկե Ծիրանը»։ http://renofilm.ru/post.php?id=9։ Վերցված է 2012 Օգոստոսի 13։
- ↑ Décret du 13 juillet 1999 portant promotion et nomination. (ֆր.)
- ↑ Décret du 14 mai 2003 portant promotion et nomination. (ֆր.)
- ↑ BBC: Chirac honours French actor Reno (անգ.), French action star Jean Reno gets top honour from Chirac (անգ.)
- ↑ Nomination ou promotion dans l’ordre des Arts et des Lettres. 23 novembre 2007. (ֆր.)
- ↑ Décret du 11 juillet 2008 portant promoti(ֆր.)
 |
Այս հոդվածն ընտրվել է Հայերեն Վիքիպեդիայի շաբաթվա հոդված |
