Զենոն-Արտաշես

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Զենոն-Արտաշես, Մեծ Հայքի թագավոր (մ.թ. 18-34), Պոնտոսի և Փոքր Հայքի Պոլեմոն թագավորի որդի, Հայաստանի գահը ստացել է հռոմեացիների օժանդակությամբ և հայ նախարարների համաձայնությամբ։ Հայ ազնվականությունը հոժարակամ էր տեսնելու նրան հայոց գահին, քանի որ Զենոնը մեծացել էր հայկական միջավայրում և ծանոթ էր հայերի սովորույթներին ու բարքերին։ Թագադրումից հետո ընդունեց Արտաշես անունը։ Նրա թագավորության տարիները խաղաղ էին,և հայ ժողովրդը նրան սիրով կոչում էր Զենոն-Արտաշես:նրա մահից հետո Արտաշատում գահակալում են Պարթևստանի և Հռոմի դրածո թագավորները:

Հռոմը ծրագրել էր նվաճել Հայաստանը և այն վերածել կայսերական նահանգի:Իսկ Պարթևները,մրցակցելով Հռոմի հետ,ցանկանում էին ձեռք բերել հուսալի դաշնակից:Ուստի հայ ժողովուրդը դաշնակցեց պարթևների հետ՝ընդդեմ հռոմեացիների նվաճողական քաղականության: