Զեյթունի ապստամբություն (1895)
Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
-
Անվան այլ գործածումների համար տես՝ Զեյթունի ապստամբություն
| Զեյթունի ապստամբություն | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Համիդյան կոտորածներ | |||||||||||||
 Հուշարձան նվիրված Զեյթունի հայերին, Հալեպ, Սիրիա |
|||||||||||||
|
|||||||||||||
| Հակառակորդներ | |||||||||||||
| Հայ Հայդուկներ |
Օսմանյան կայսրություն | ||||||||||||
| Հրամանատարներ | |||||||||||||
| Աղասի (Կարապետ Թուր-Սարգսյան) Նազարեթ Չավուշ |
Էդհեմ փաշա Ալի Բեյ |
||||||||||||
| Կողմերի ուժեր | |||||||||||||
| 1.500-6.000 | 30.000 կանոնավոր զորք | ||||||||||||
Զեյթունի 1895-1896 թթ. ապստամբությունը հայերի պատասխանն էր Համիդյան կոտորածներին: Ապստամբությունն ավարտվեց հայերի կատարյալ հաղթանակով և արևմտյան երկրների միջամտությամբ: Վերջիններիս միջնորդությամբ 1896 թ-ի հունվարի 30-ին Հալեպում կնքվում է հաշտության պայմանագիր, ըստ որի թուրքերը զորքերը ետ էին քաշում Զեյթունից, ապահովում էր նրանց կյանքն ու գույքը, Զեյթունում նշանակվում էր եվրոպացի կառավարիչ, իսկ տեղական պաշտոնյաները լինելու էին հայեր:[2]
Ծանոթագրություններ [խմբագրել]
- ↑ Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 4
- ↑ Հայոց Պատմություն, հեղինակ Մելքոնյան , Չոբանյան, էջ 86-87
|
||||||||||||||||||||
