Եվգենի Լեոնով

Եվգենի Լեոնով
Բնագիր ԱԱՀ	Евгений Павлович Леонов
Ծնվել է`	սեպտեմբերի 2, 1926(1926-09-02)
Ծնվելու վայր`	Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Վախճանվել է`	Մոսկվա, Ռուսաստան
Վախճանի օր`	հունվարի 29, 1994 (67 տարեկան)
Քաղաքացիություն`	ԽՍՀՄ Ռուսաստան
Ազգություն`	ռուս
Մասնագիտություն	դերասան
Ակտիվ շրջան	1947-1994
Ամուսին(ներ)	Վանդա Լեոնովա
Երեխա(ներ)	Անդրեյ Լեոնով
Պարգևներ և մրցանակներ`	Պատվո նշան օրդեն (1967) Լենինի օրդեն (1986) ԽՍՀՄ Ժողովրդական արտիստ (1978) ԽՍՀՄ Պետական մրցանակ (1976) ՌԴ Պետական մրցանակ (1992)
էջ IMDb-ում	ID 0503095
Վեբկայք	animator.ru

Եվգենի Պավլովիչ Լեոնով (ռուս.՝ Евге́ний Па́влович Лео́нов, 1926 թ․ սեպտեմբերի 2 — 1994, հունվարի 29, Մոսկվա), ԽՍՀՄ և ՌԴ թատրոնի և կինոյի դերասան: Ժողովրդական դերասան (1978): ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի (1976) և Ռուսաստանի դաշնության Պետական մրցանակի (1992) դափնեկիր: Լինելով բացառիկ, ինքնատիպ տաղանդի տեր դերասան, հավասարապես հաջող էր մարմնավորում ինչպես էքսցենտրիկ, կատակերգական, այնպես էլ` դրամատիկ, անգամ ողբերգական երանգներով դերեր:

Կենսագրություն

Եվգենի Պավլովիչ Լեոնովը ծնվել է Պավել Վասիլյևիչ Լեոնովի և Աննա Իլյինիչնա Լեոնովաի ընտանիքում: Հայրը աշխատում էր որպես ճարտարագետ ավիագործարանում, մարը` տնային տնտեսուհի էր:

Եվգենին ընտանիքում երկրորդ երեխան էր: Եղբայրը` Նիկոլայը, նրանից 2 տարի մեծ էր: Լեոնովները ապրում էին կոմունալ բնակարանում Վասիլյևսկի փողոցում` զբաղեցնելով երկու փոքր սենյակ: Երբ սկսվեց Մեծ Համաշխարհային պատերազմը, Եվգենին ավարտեց միայն 7-րդ դասարանը: Ծնողների խորհրդով նա աշխատանքի անցավ գործարանում որպես խառատի աշակերտ: Պատերազմի ժամանակ այնտեղ աշխատում էր նրա ողջ ընտանիքը. Հայրը` ճարտարագետ, մայրը` հաշվառու, եղբայրը`պատճենորդ:

Աշնանը Եվգենի Լեոնովը ընդունվեց Սերգո Օրջոնիկիդզեի անվան Ավիացիոն տեխնիկում: Տեխնիկումի երրորդ կուրսում նա ընունվեց Մոսկվայի փորձարարական թատերական ստուդիայի դրամատիկական բաժինը, որի ղեկավարն էր այդ ժամանակ Մեծ Թատրոնի հայտնի բալետմեյստեր Ռոստիսլավ Զախարովը: 1947թ-ին ավարտելով ստուդիան` ընդունվում է Ձերժինսկու շրջանի Մոսկովյան թատրոնը: 1948-ից հանդես էր գալիս Կ.Ս.Ստանիսլավսկու թատրոնի բեմում:

1968-ից Վ.Վ. Մայակովսկու թատրոնի դերասան: 1970-ների սկզբերին կինոյում նկարահանվելու համար թատրոնից հաճախ բացակայելու պատճառով Լեոնովի մոտ առաջանում են տարաձայնություններ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Անդրեյ Գոնչառովի հետ և 1972 թվականին նա տեղափոխվում է Լենինյան կոմսոմոլի անվան թատրոն (1990 թ-ից «Լենկոմ» թատրոն), որի ղեկավարն էր այդ ժամանակ Մարկ Զախարովը. 1982թ-ին Լեոնովը ընտրվեց Ա.Ա. Յաբլոչկինայի անվան Դերասանի կենտրոնական տան հասարակական տնօրեն:

Եվգենի Լեոնովը լայն ժողովրդականություն ստացավ «Շերտավոր երթուղի» ֆիլմից հետո: Լինելով շատ հմայիչ, վառ և մեղմ կատակերգական դերասան` Լեոնովը առանձնանում էր անմիջական և բարեհոգի բնավորությամբ, օժտված էր բնատուր դրամատիկական շնորքով: Լեոնովը շատ բնականորեն կերպարանափոխվում էր և խաղում իր բազմաթիվ բարեսիրտ, պարզամիտ, մի փոքր խորամանկ, դրական հերոսների դերերը, նույնիսկ չնայած այն բանի, որ դերասանի դերերից շատերը բացասական կերպարներ են (Օրինակ` թագավորը «Սովորական Հրաշք» ֆիլմում, ձրիակեր Կոլյան «Աֆոնյա»-ում, հարևան Խարիտոնովը`«Աշնանային մարաթոն»-ում, Ուէֆ-ը`«Կին-ձա-ձա»-ում, դեսպանատան աշխատակիցը «Անձնագիր» ֆիլմում, և այլն):

Կինեմատոգրաֆում Լեոնովը պրակտիկորեն չեր գրիմավորվում` պարգևելով իր հերոսներին իր անզուգական և շատ հմայիչ արտաքինը. ոչ այդքան բարձրահասակ (165 սմ), լիքը մեշոկատիպ, կուզիկավուն կազմվածքը, մեծ կլոր քթով և հաստ շուրթերով կլոր դեմքը, ճաղատ ճակատը: Լեոնովի խուլ խռպոտ ձաւնը վայրկենապես ճանաչելի էր դառնում: Լեոնովը իրապես վայելում էր բոլոր սերունդների հատուկ սերն ու հարգանքը այդ թվում նաև անիմացիոն ֆիլմերի հնչյունավորման աշխատանքների համար (նախ և առաջ 1969—1972թթ. նկարահանված Վինի Թուխի կերպարը կադրի հետևում փայլուն հնչյունավորելու համար). Երբ Եվգենի Լեոնովը եկավ ստուդիա և կանգնեց բարձրախոսի մոտ, թեքեց գլուխն ու խորամանկորեն ժպտաց, բոլորը միանգամից բացականչեցին. «Ահա և Վինի Թուխը»: Փաստորեն Եվգենի Լեոնովը Վինի Թուխին ոչ միայն իր ձայնը նվիրեց, այլև օգնեց գտնել իր կերպարը:

1988թ. Գերմանիայում հյուրախաղերի ժամանակ սուր ինֆարկտի արդյունքում Լեոնովը «կլինիկական մահ» տարավ: Նրան կատարվեց շտապ կորոնար շունտավորման վիրահատություն, որից հետո նա 16 օր գտնվեց կոմայի մեջ: 4 ամսից Լեոնովը կարողացավ վերադառնալ իր դերասանական գործունեությանը: Մահացավ 1994թ. հունվարի 29-ին, 67 տարեկան հասակում թրոմբի պոկվելու հետևանքով, երբ պատրաստվում էր «Հիշատակման աղոտք» ներկայացմանը:

Թաղված է Մոսկվայում, Նովոդեվիչյե գերեզմանոցում:

Ե.Լեոնովի տապանաքարը

Եվգենի Լեոնովին նվիրված նամականիշ, 2001թ.

Կոմսոմոլսկի պողոտայի 37/14 շենքի վրա տեղադրված հուշատախտակ Ե.Պ.Լեոնովի հիշատակին:

Ընտանիք

Այրի` Վանդա Վլադիմիրովնա Լեոնովա (մինչև ամուսնությունը` Ստոյլովա), “Լենկոմ” թատրոնի գրական մասի աշխատակից: Որդի` թատրոնի և կինոյի դերասան Անդրեյ Լեոնով (1959). Թոռնիկներ` Եվգենի Լեոնով (ծնվ. 1987թ.), Աննա Լեոնովա (ծնվ. 2010թ.)

Դերեր կինոյում

1. 1949 — Երջանիկ երթուղի (Մեքենա 22-12) — հրդեհաշեջ
   
2. 1949 — Մատիտը սառույցի վրա
3. 1951 — Սպորտային պատիվ — մատուցող
4. 1954 — Ծովային որսորդ — նավի խոհարար
5. 1955 — Ճանապարհ — Պաշկա Եսկով
6. 1955 — Ռումյանցեվի գործը — Սնեգիրյով
7. 1956 — Պավել Կորչագին — Սուխարկո
8. 1957 — Անկրկնելի գարուն — Կոշելեվ
9. 1957 — Անակնկալներով լի փողոցը — ոստիկան Սեդրյուկով
10. 1958 — Դժվար երջանկությունը — Ագաֆոն
11. 1959 — Մի ունեցիր 100 ռուբլի… — Մուխին
12. 1959 — Արվեստի գործը — Սաշա Սմիրնով
13. 1959 — Պատմվածք նորապսակների մասին — Ֆեդյա
14. 1959 — Ձյունասպիտակ հեքիաթ — Հին Տարի
15. 1961 — Շերտավոր երթուղի — Շուլեյկին
16. 1962 — Չերյոմուշկի — Բարաբաշկին
17. 1963 — Կարճ պատմվածքներ — պատվիրատու
18. 1963 — Ճորտ դերասանուհին — Կուտայիսով
19. 1963 — Մայրիկը և երկու պորտաբույծերը
20. 1964 — Դոնյան պատմվածք — Յակով Շիբալոկ
21. 1964 — Հարավային Խաչ Մեր վերևում
22. 1965 — Երեսուներեք — տրավկին
23. 1966 — Ռուս անտառի հեքիաթներ
24. 1967 — Առաջին սուրհանդակ — Կրիտսկի, ժանդարմական սպա
25. 1967 — Զարեչենսկի փեսացուները — խնամախոս Կորոտեյկա
26. 1967 — Ձյունե թագուհին — Թագավոր
27. 1967 — Մոգ — Ռոսսոմախին
28. 1968 — Վիրինեյա — Միխայլո
29. 1968 — Գրականության դաս — Նինայի հայրը
30. 1969 — Մի վշտանա! — Եգոր Զալետաեվ
31. 1969 — Հաջողության զիգզագ — Օրեշնիկով
32. 1969 — Վառվիր, վառվիր իմ աստղ — Իլյուզիոնիստ Պաշա
33. 1969 — Չայկովսկի — Ալյոշա
34. 1970 — Կառուսել — Նյուխին
35. 1970 — Բարձր հացահատիկի միջև — Ստրուչոկ
36. 1970 — Բելոռուսական կայարան — Իվան Պրիխոդկո
37. 1971 — Հաջողության ջենթլմեններ — մանկապարտեզի վարիչ` Տրոշկին, կրկնահանցագործ Բելի «Դոցենտ»
38. 1971 — Տրամվայով գնում էին Իլֆը և Պետրովը — Կապիտուլով
39. 1972 — Մրցարշավորդները — Կուկուշկին
40. 1972 — Մեծ դասամիջոց — Լեդնյով
41. 1973 — Քարե երկնքի տակ — Կրավցով
42. 1973 — Բոլորովին անուղղելին — “Թագավոր” մականունով գող
43. 1974 — Պարգև — բրիգադավար Պոտապով
44. 1974 — Մենություն
45. 1975 — Երկար, երկար գործ — Լուժին
46. 1975 — Սոլո փղի համար նվագախմբով — կրկեսի տնօրեն Իվանով
47. 1975 — Աֆոնյա — Կոլյա
48. 1975 — Ավագ որդին — Սարաֆանով
49. 1975 — Քայլ ընդառաջ — Սերաֆիմ
50. 1976 — Լեգենդ Թիլի մասին — Լամմե Գուդզակ
51. 1977 — Միմինո — Վոլոխով
52. 1977 — Զվարճալի մարդիկ — ռեգենտ Ալեքսեյ Ալեքսեևիչ
53. 1977 — Ամուսնություն — Ժեվակին
54. 1978 — Դուենյա — Մենդոսո
55. 1978 — Սովորական հրաշք — թագավոր
56. 1978 — Եվ այդ ամենը նրա մասին — Պրոխորով
57. 1979 — Աշնանային մարաթոն — Բուզիկինի հարեվան, փականագործ Խարիտոնով
58. 1979 — Ճշմարտությամբ և հավատով — Բաննիկով
59. 1979 — Արձակուրդ սեպտեմբերին — Կուշակ
60. 1980 — Լուցկու հետևից — Անտտի Իխալայեն
61. 1980 — Բարեխոսեք խեղճ հուսարի համար — Բուբենցով
62. 1982 — Արցունքները կաթում էին — Պավել Իվանովիչ Վասին
63. 1983 — Ունիկում — տնօրեն
64. 1984 — Ժամանակը և Կոնվեյ ընտանիքը — Ալեն
65. 1985 — Տուն, որը կառուցել է Սվիֆտը — հսկա Գլյում
66. 1986 — Կին-ձա-ձա! — չատլանացի ՈՒէֆ
    
67. 1988 — Խղճի դիկտատուրա — դատապարտված կաշառակեր
68. 1988 — Սպանել վիշապին — քաղաքապետ
69. 1990 — Անձնագիր — Ավստրիայում ԽՍՀՄ դեսպանատան չինովնիկ
70. 1993 — Նաստյա — Յակով Ալեքսեեվիչ
71. 1993 — Հետախուզական բյուրո «Ֆելիքս»
72. 1993 — Ամերիկական պապիկը — Գոգոլև

Կինոամսագիր «Ֆիտիլ»

1967 — Ֆիտիլ № 60 (սյուժե «Ծանր դեպք») — տնային կառավարիչ

1967 — Ֆիտիլ № 61 (սյուժե «Օպեռացիա „Նյոման“»)

1967 — Ֆիտիլ № 63 (սյուժե «Ներկարար» ըստ Ն. Տեֆֆիի պատմվածքի), Ներկարար

1968 — Ֆիտիլ № 72 (սյուժե «Կողոպտեցին») — այցելու

1969 — Ֆիտիլ № 87 (սյուժե «Հանուն գիտության») — հարբեցող

1974 — Ֆիտիլ № 139 (սյուժե «Սթափ մոտեցում»)

1975 — Ֆիտիլ (սյուժե «Մարդը և օրենքը») — բնության պահապան