Բեն-Սիրայի այբուբեն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
(Վերահղված է Բեն-Սիրայի Այբուբենըից)


Լիլիթ[խմբագրել]

Բեն-Սիրայի այբուբենը շատ հիշվում է իր Լիլիթի անունը մեջբերելով։ Դա կատարվում է Բեն Սիրայի 5-րդ պատասխանի մեջ արքա Նաբուխադնեզարին։ Սա այդ հոդվածն է թարգմանված։

Շուտով Արքայի ջահել որդին հիվանդացավ։ Նեբուխադնեցարը ասած «Առողջացրու իմ որդուն: Եթե չանես, կսպանեմ:» Բեն Սիրան անմիջապես նստեց և թալիսման գրեց սուրբ անունով, և փորագրեց բժշկության ծառայող հրեշտակների անուները և պատկերները, իրենց թևերը, ձերքերը և ոտքերը: Նեբուխադնեզարը նայեց թալիսմանին: «Ո՞վքեր են իրենք»:
«Հրեշտակները որոնք ծառայում են բժշկությանը. Սնվի, Սնսվի, և Սմնգլոֆ:
Ադամին ստեղծելուց հետո, որը միայնակ էր, Աստված ասաց «Լավ չէ մարդու միայնակ մնալը»: Նա Ադամի համար ստեղծեց մի կին հողից, ինչից Ադամին էր ստեղծել, և կոչեց նրան Լիլիթ։ Ադամը և Լիլիթը ամիջապես սկսեցին կռվել։ Լիլիթը ասաց «ես չեմ պառկի քո տակ» և Ադամը ասաց «ես չեմ պառկի քո տակ, մի միայն քո վրան: Որովհետև դու դրան ես հարմար և ես հարմար եմ լինել վերադասը»։ Լիլիթը պատասխանեց «մենք հավասար ենք իրար, քանի որ երկուսս էլ հողից ենք»: Բայց նրանք իրար չէին լսում: Այս տեսնելով Լիլիթը արտասանեց անասելի անունը և թռավ երկինք: Ադամը իր ստեղծողի դեմ կանգնեց աղոթքով: «Միապետ տիեզերքի՜» ասաց նա, «քո տված կինը փախել է»: Ամիջապես սուրբ մեկը, օրհնըված լինի նա, ուղարկեց այս երեք հրեշտակներին, որ նրան ետ բերեն:
Սուրբ մեկը ասաց Ադամին «Եթե նա համաձայնվի վերադառնալ, ինչ որ ստեղծվել է բարի է: Եթե ոչ, նա պետք է թույլ տա հարյուր իր զավակներից մահանան ամեն օր»: Հրեշտակները մեկնեցին և հետևեցին Լիլիթին, որին հասան ծովի մոտ, որտեղ Եգիպտացիների ճակատագիրն էր խեղտվել: Իրեն ասացին Աստծո խոսքերը, բայց նա չցանկացավ վերադառնալ: Հրեշտակները ասացին, «Մենք կըխեղտենք քեզ ծովի մեջ»:
«Թողե՛ք ինձ» նա ասաց: «Ես ստեղծվել էի, որ միայն մանուկներին հիվանդություն բերեմ: Եթե մանուկը արու է ես ութ օր տիրապետություն ունեմ իր վրա ծնվելուց հետո. եդե էգ է, քառասուն օր»:
Երբ հրեշտակները լսեցին Լիլիթի խոսքերը պնդեցին որ վերադառնա: Բայց նա խոստովանեց ապրող և հավերժական Աստծո անունով, «երբ որ տեսնեմ ձեր անուները, կամ պատկերները թալիսմանի մեջ ես ուժ չէմ ունենա այդ որդու վրա»: Նա համաձայնվեց որ հարյուր իր զավակները մահանան ամեն օր: Համապասխանաբար ամեն օր հարյուր դևեր ոչնչանում են: Եվ նույն պատճառով մենք գրում ենք հրեշտակների անուները մանուկների թալիսմանների վրա: Երբ Լիլիթը տեսնում է նրանց անունները, նա հիշոմ է իր երդումը և մանուկը վերակենդանանում է: