Բարբարոս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Գերմանական մարտիկներ, Ֆիլիպ Կլյուվերի Germania Antiqua գրքից (1616).

Բարբարոսներ (հին հուն.՝ βάρβαρος - «ծանրածանր», լատ.՝ barbari)[1] բառ, որով հին հույները, ապա հռոմեացիները անվանում էին իրենց լեզուն չհասկացող և ուրիշ լեզվով խոսող օտարներին։ Մեր թվարկության սկզբին հաճախ բարբարոս էին անվանում գերմանական ցեղերին։ Իսկ նոր շրջանում այդպես էին անվանում Հռոմեական կայսրություն ներխուժած և թագավորություններ հիմնած ժողովուրդներին։ Միջնադարում հայ հեղինակները բարբարոս անվանում էին ոչ հայերին՝ օտարներին։

Փոխաբերական իմաստով, բարբարոս են անվանում հետամնաց, մշակութային արժեքները ոչնչացնող մարդկանց;

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]

  1. Հայկական Սովետական Հանրագիտարան հատոր 2, Երևան, 1976