Բաղաձայնույթ

Բաղաձայնույթ (ալիտերացիա)՝ բանաստեղծական բնագրի մեջ բաղաձայն հնչյունների կրկնությունն է։ Բաղաձայնույթի կիրառմամբ ստեղծագործությունը կարող է ստանալ նվագայնություն։

Հչյունների կուտակման հնարքին դիմել է դեռևս Գրիգոր Նարեկացին՝ 10-րդ դարում։

Շուշանն շողէր հովտին,

Շողշողէր դէմ արեգականն․․․

Շուշանն շաղով լցեալ,

Շող-շաղով և շար մարգարտով․․․

(«Տաղ Վարդավառի»)

Կամ՝

Աչքն ծով ի ծոց ծիծաղախիտ

Ծաւալանայր յառաւօտուն․․․

(«Տաղ Ծննդեան»)

Այդ առումով Նարեկացին գրական ուսուցիչ է եղել հետագա դարերի հայ բանաստեղծների համար։ Բաղաձայնույթի գեղեցիկ կուտակումով հարուստ են Միսաք Մեծարենցի բանաստեղծությունները։

Տես նաև

• Առձայնույթ

Աղբյուր

Զ․ Մ․ Գրիգորյան, Ա․ Ա․ Ղազինյան, «Գրականություն», 1992, «Լույս» հրատարակչություն, էջ 138։