Ատրուշան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Սրբազան կրակով ատրուշան — զրադաշտական հիմնական խորհրդանիշներից մեկը

Ատրուշան - կամ կրակատուն, մեհյան - պարս. «ատաշկադէ» ուղղակի թարգմանությամբ «կրակի տուն» այդպես է ընդունված անվանել զրադաշտական կրոնում սրբազան կրակի պահպանման վայրերը։ Զրադաշտական հոգևորականության, մոգերի ծիսակարգի հիմնական նպատակներից մեկն է եղել անմար պահել հիմնական մեհյանների սրբազան կրակը։ Որոշ տեղերում այն վառվել է հարյուրամյակներ ու ավելի քան մեկ հազարամյակ։

Aquote1.png
— [Նա], ով իր ձեռքերով վառելափայտ կզոհաբերի սրբազան կրակի մեջ.. կլինի նրան երանություն
Aquote2.png

[1]

Սրբազան կրակներ[խմբագրել]

Զրադաշտականությունում սրբազան կրակները բաժանվել են երեք տարբեր աստիճանների։

  1. Շահ աթաշ Վահարամ/Բեհրամ - «Հաղթական արքա կրակ» - բարձրագույն աստիճանի սրբազական կրակ, որոնք պահպանվում ու տեղից տեղ էին տեղափոխվում միայն արքայական ընտանիքիների համար ու ցանկությամբ։ Նվիրվում էին հիմնական մեծ հաղթանակներին ու հաջողություններին։
  2. Աթաշ Ադուրան' - (Ադարան) - «Կրակների կրակ» - Այրվում էր հիմնականում բնակավայրերի մեհյաններում։ Նախատեսված էր զրադաշտական ամեն տեսակի տոների ու ծիսակատարությունների իրականացման համար։
  3. Աթաշ Դադգահ - «Օրենքով սահմանված կրակ» - Կրակ նաատեսված փոքր համայնքների ու առանձին ընտանիքների ներքին խնամքի համար։

Այժմ զրադաշտական բարձրագույն սրբազան կրակները՝ Աթաշ Վահարամները վառվում էին միայն աշխարհի ինը գործող մեհյաններում։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. Յասնա 62.1;