Ալեքսանդրե Աբաշելի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Ալեքսանդրե Աբաշելի (վրաց.՝ ალექსანდრე (ისააკ) ბესარიონის ძე აბაშელი, իրական անունը՝ Իսահակ Չոչիա, 1884, օգոստոսի 27 - 1954, սեպտեմբերի 29), վրացի բանաստեղծ։

Ծնվել է օգոստոսի 15 (27)-ին, Քութայիսի նահանգի Սաճոճիո գյուղում չքավոր գյուղացու ընտանիքում։ Սովորել է տեղի երկամյա դպրոցում, Քութայիսի քաղաքային ուսումնարանում, ապա դասախոսություններ լսել Մոսկվայի ժողովրդական համալսարանի պատմա-փիլիսոփայական ֆակուլտետում։ 1905-07-ի հեղափոխությանը մասնակցելու համար աքսորվել է։ 1908-ին վերադարձել է Թբիլիսի, աշխատել «Կավկազ» և «Նովայա ռեչ» թերթերի խմբագրություններում։ Այդ թերթերում էլ տպագրել է իր առաջին ոտանավորները (ռուսերեն)։ 1910-ից սկսել է աշխատակցել վրացական մամուլին։ Վաղ շրջանի ստեղծագործություններին բնորոշ է սիմվոլիզմը («Արևի ծիծաղը», 1913)։ Վրաստանում սովետական կարգեր հաստատվելուց հետո երգել է սոցիալիստական շինարարության առօրյան («Թբիլիսյան գիշեր», 1926, «Հոկտեմբերի որոտը», 1937), արտացոլել Հայրենական մեծ պատերազմի դրվագները։ Վերջին բանաստեղծություններում («Խաղաղության աղավնին», «Չենք ուզում պատերազմ») անդրադարձել է խաղաղության թեմային։ Մահացել է սեպտեմբերի 29-ին, Թբիլիսիում։ Գրիգոլ Աբաշիձեի հետ գրել է ՎԽՍՀ հիմնի տեքստը։ [1][2]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. (1983) Վրացական պոեզիա։ Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, էջ 415։ 
  2. (1970) Սրտի ձայներ։ Երևան-Թբիլիս: «Հայաստան» և «Սաբճոթա Սաքարթվելո», էջ 10։ 
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png