Աբդ ալ-Մալիք

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Աբդ ալ-Մալիքի պատկերով մետաղադրամ։

Աբդ ալ-Մալիք (646-705, արաբ․՝ عبد الملك بن مروان‎‎), Օմայանների հարստության խալիֆա 685-ից։ Ճնշեց Աբդալլահ Իբն ազ-Զուբայրի (Մեքքայում) ու նրա կողմնակիցների (Իրաքում) խռովությունը (683-692) և խալիֆայությունը վերածեց միաձույլ պետության։ 701-ին Փոքր Ասիայում հաղթեց բյուգանդացիներին, նվաճեց Հայաստանը, Վրաստանն ու Աղվանքը։ Նրա օրոք պետական լեզուն դարձավ արաբերենը (հունարենի ու պահլավերենի փոխարեն), կտրվեց արաբատառ դրամ։ Դամասկոսի ու նահանգների միջև սկսեց գործել պետական փոստը։ Հողահարկը պարտադիր դարձավ նաև մահմեդականների համար։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png